• Θοδωρής Μέξης

The Slow Rush by Tame Impala


Από όλες τις μουσικές κυκλοφορίες του  -μέχρι τώρα συμπαθέστατου και καλοσυνάτου- 2020, το "The Slow Rush" ήταν αναμφισβήτητα μια απο τις πιο αναμενόμενες. Η τελευταία δουλειά των Tame Impala του Kevin Parker - το εντυπωσιακό "Currents" (2015) - είχε θέσει υψηλά τα standards για το επερχόμενο LP της αυστραλέζικης ψυχεδελικής μπάντας.


Λιγότερο επιθετικά synths,  συχνά groovy συνθέσεις με μια σαφώς πιο disco αίσθηση. Γενικότερα, θα μπορούσαμε να πούμε οτι στο The Slow Rush ο Κέβιν Πάρκερ παρουσιάζει εναν πιο smooth ήχο , χωρις ίσως την αδρεναλίνη που προσέφερε σε μεγαλύτερες δόσεις το Currents αλλά με συνθέσεις ιδιαίτερα πλούσιες και εγκεφαλικές. Και όπως και στα άλλα τρία LPs του,παραμένει ψυχεδελικός. Για τον Πάρκερ, το να αγγίξεις την τελειότητα θέλει απομόνωση. Εσωτερική περισυλλογή. Να μαζέψεις τα κομμάτια σου ώστε να δημιουργήσεις. Το γεμάτο χρώματα μυαλό των Tame Impala , αυτή τη φορά και περισσότερο απο ποτέ, εμπνέεται από αναμνήσεις , παρελθοντικές εμπειρίες. Άλλωστε, είναι πολλές οι στιγμές προσωπικής εξομολόγησης του Αυστραλού στα χρόνια.





Για να γίνω πιο σαφής τουλάχιστον σε αυτά που εγώ ακούω , αισθάνομαι και σκέφτομαι απο την ακρόαση του The Slow Rush, αποπειράθηκα να κάνω μια mini-περιληπτική αναφορά στο κάθε κομμάτι του δίσκου, στον ήχο , τις επιρροές και τις αναφορές της τελευταίας κυκλοφορίας των Tame Impala.

1.opening track , "One More Year." έξυπνη η χρήση των ‘’πειραγμένων’’ φωνητικών ως μουσικό όργανο που γεμίζει το κομμάτι δένοντας αρμονικά με τις διακριτικές funky κιθάρες . Ο Πάρκερ σημειώνει πως αρχικά το Οne More Year συνιστόυσε ενα  loop-track διάρκειας 20 λεπτών , και εκείνος επέλεξε ένα μέρος του. 2.Hip Hop tribute στο "Instant Destiny." Eξαιρετικό chorus και καταπληκτικά synths στο δεύτερο κομμάτι του Αλμπουμ .Στο συγκεκριμένο κομμάτι οι ομοιότητες του Currents και του Slow Rush είναι πιο έντονες απο κάθε αλλο track δίσκου. 3.Προχωρώντας στο εθιστικό και catchy "Borderline" το πρώτο που παρατηρείς ειναι η μικρή φαινομενικά αλλά σημαντική ηχιτικά διαφορά του LP με την single κυκλοφορία του κομματιού. Η διαφορά αυτή πηγάζει απο το fuzzier μπάσο που δίνει στο "Βοrderline" μια grunge αίσθηση. Ο συνολικός ήχος του είναι αισθητά πιο punchier λόγω αυτης της αλλαγής, για την οποία ο Αυστραλός σε συνεντευξή του επισημαίνει οτι την επέλεξε, καθώς συνειδητοποιήσε οτι το μπάσο στο κομμάτι δεν είχε γίνει οσο αισθητό όσο ήθελε ο ίδιος. 4.Τρανό παράδειγμα αποτελεί το σπουδαίο "Posthumous Forgivness," που σίγουρα αποτελέι και το πιο συναισθηματικά φορτισμένο track του LP.  Το τραγούδι αφορά την σχέση του Kevin με τον πατέρα του, ο οποίος έχει φύγει και αφήνει τον Κεβιν να περιπλανιέται σε μια έρημο φτιάχνοντας μουσική για την ποθούμενη επανασυνδεσή τους. 5.Συνεχίζοντας στο "Breathe Deeper," εδώ η διαφορά με τον προκάτοχο του The Slow Rush -το Currents- είναι πλεον ιδιαιτέρως αισθητή. Groovάτο με synth γεμίσματα και 70s Disco χορευτική διάθεση. Ένα ακόμα μεγάλης διάρκειας κομμάτι στον δίσκο, οπου ο Κεβιν καταφέρνει να το χτίζει σταδιακά και να μην γίνεται σε καμία περίπτωση κουραστικό, αλλά απολαυστικό και αναζωογωνητικό. 6.Μιλώντας για groove , στο υπνωτικό "Tommorow’s Dust" ακούμε ακουστικές κιθάρες, φωνές από το βάθος και guitar riffs. Ο Παρκερ είναι μεγάλος θαυμαστής των Αir και δεν μπορεί να το κρύψει εδώ, καθώς το κομμάτι μοιάζει να ειναι επηρεασμένο ηχιτικά απο το "Universal Traveller" των Air στο εξαιρετικό Walkie Talkie LP τους. Ίσως η πιο ταξιδιάρικη στιγμή του "Slow Rush." Δεν κάνει το μπαμ, αλλά μας αρέσει. 7.Το "On Track" σε πιάνει λίγο απροετοίμαστο, καθώς σαν συνέχεια ατμοσφαιρικά με το "Tommorow’s Dust" σε χαλαρώνει με τις όμορφες συγχορδίες στο πιάνο ενώ σταδιακά εμφανίζονται τα υπόλοιπα στοιχεία του κάνοντας το πολύ πιο δυναμικό και χτίζοντας μια πιο pop διάθεση. 8.Αυτή η διάθεση αποτελεί και μια υπέροχη γέφυρα για το "Lost in Yesterday." Αναμφισβήτητα το πιο pop track του δίσκου, με την επιρροή του Michael Jackson αλλά και των Daft Punk να είναι εμφανής. Απλο και catchy ριφ ,καθώς και τα γνωστά βάθη της φωνής του Πάρκερ σε καλούν να αφεθείς και να χορέψεις στους pop ρυθμούς του κομματιού. 9.Club-like και μπιτάτη σύνθεση στο fun "Is It True." H funky μπασογραμμή και οι λέηζερ κιθάρες τελειοποιήθηκαν απο το τελειομανή χαρισματικό παιδί του Σίδνεϊ. 10.Για το "It Might Be Time" έρχεται στο μυαλό το Logical των θρυλικών Supertramp. Electric piano συγχορδίες , μπίτ , σειρήνες και μοντέρνα λέηζερς,  χτίζουν και εξελίσουν το μουσικό ταξίδι του "Slow Rush." Στο συγκεκριμένο track έχουμε ακόμα μια χρονική αναφορά , μια εσωτερική αναζήτηση του Πάρκερ, ο οποίος μάλλον αναγνωρίζει ότι ‘Μάλλον ήρθε η ώρα’ να ωριμάσει. Wild κομματάρα. 11.Crank the bass up . (Yeah) . Πλησιάζοντας στο τέλος του LP , οι Τame Impala θα μας χαρίσουν μια vintage instrumental στιγμή. Το μικρότερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου "Glimmer" έχει σαφώς μια house καταβολή χωρίς ομως να χάνει την psych όψη του δίσκου. 12.I did it for love/I did it for fun. Στο επικό closure του Τhe Slow Rush, μαντέψτε τι έχουμε. Ακόμα μια χρονική σχέση του δημιουργού με τα συναισθηματά του.Τα μέσα του κομματιού συγκινητικά μας φέρνει Lonerismιακά δάκρυα στο πρόσωπο και δεν μπορείς παρά να αφεθείς στο ηχιτικό ουράνιο τόξο του "One More Year."


Στο "The Slow Rush" ο Πάρκερ είναι σαφώς πιο αισιόδοξος. Η απομόνωση, ο διαλογισμός καθώς κι η γενικότερη εμπνευση απο το παρελθόν, οδηγούν σε ένα νέο δρόμο. Ο δρόμος αυτός αποκλίνει από τον -κυρίως- εγωκεντρικό προσανατολισμό της μέχρι τώρα δουλειάς του Αυστραλού. Ο Κέβιν φαίνεται να εναρμονίζεται με τις παρελθοντικές επιλογές του, να ατενίζει το μέλλον πιο αισιόδοξα. Το Slow Rush πηγάζει απο το παρελθόν , ζει στο παρόν αλλα αφορά άμεσα και το μέλλον. Απορροφά ενέργεια απο τα one more year και instant destiny, αγοράζει σπίτι στο Μiami , αλλά συνειδητοποιεί οτι ίσως “he’s gone a little far’’ (borderline), ταλαντεύεται μεταξύ θετικών και αρνητικών σκέψεων ως συνήθως (“babe, can we afford this?’’), αλλά μοιάζει να περνάει καλά μεσα απο αυτό, επιτέλους.

Είτε γουστάρεις τον νέο ήχο που ακους στο "The Slow Rush" είτε όχι, το σημαντικότερο στοιχείο του είναι η εξέλιξη. Όχι μόνο για τους Tame Impala. Αλλά για την σύγχρονη ‘’rock’’ σκηνή με τα γνωστά άγνωστα παρακλάδια της .Ο Κέβιν Πάρκερ εξελίσσει , ανακαλύπτει και δίνει νέα πνοή στην neo-psychedelic pop - rock μουσική,και στο τέλος της ημέρας,  αυτό μετράει.



  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png