• Ισμήνη Μαυροειδή

QUARANTINE TRASHIQUE αλά Ελληνικά


Σημείωση: Ο τίτλος διαβάζεται με γαλλική προφορά.


Οι Απαράδεκτοι (1991-1993): Όσο εξελισσόταν αυτό το κωμικό έπος, εγώ δεν υπήρχα σε αυτόν τον κόσμο ούτε ως ιδέα. Το γνώρισα όμως σε πολύ μικρή ηλικία, μέσα από την κασετίνα των γονιών μου και το λάτρεψα αυτοστιγμεί, χάριν του χιούμορ της αγαπημένης Δήμητρας Παπαδοπούλου, που ήταν και η δημιουργός. Το χιούμορ των υπολοίπων, άρχισα να το καταλαβαίνω σταδιακά, μεγαλώνοντας. Στην οδό Αδάμαντος 4, λάμβανε χώρα ως επί το πλείστον, η μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές της νεότερης τηλεοπτικής ιστορίας και ο κάθε χαρακτήρας της, αντιπροσωπεύει με μαεστρία την καλτίλα της εποχής. Δεν υπάρχουν πολλά να πεις γι’ αυτήν τη σειρά, το θεωρώ αδιανόητο να μην την έχει δει κανείς. Θέλω μόνο να μοιραστώ μαζί σας τη σκηνή που από την πιο παιδική μου ηλικία έως και σήμερα μου προκαλεί νευρικό γέλιο: Κάποιος έχει κλέψει το αυτοκίνητο του Σπύρου (Σπύρος Παπαδόπουλος) και ο αστυνομικός (Πέτρος Φιλιππίδης) τους κάνει ανάκριση για να διαβεβαιώσει πως είναι το δικό τους:

Πέτρος Φιλιππίδης: Πόσοι ίπποι ήταν; Δήμητρα Παπαδοπούλου: Όταν λέτε ίπποι; ΠΦ: Πόσοι ίπποι, πόσα άλογα, πόσα; ΔΠ: Έχει άλογα το αυτοκίνητο; ΠΦ: Όλα έχουνε μαντάμ ΔΠ: Μπορεί! Μπορεί! Στο δικό μας πάντως, δεν είδαμε κανένα άλογο!


Ντόλτσε Βίτα (1995-1997) : «Σάσα Παπαδήμα Μπουκουβάλα, ζωντοχήρα»: Υπερισχύει για λίγο ως ο αγαπημένος μου χαρακτήρας της σειράς Ντόλτσε Βίτα με τη γιαγιά Μαρκάτου να έρχεται δεύτερη και την Ασπασία, τρίτη. Πρόκειται για μια αισθηματική κομεντί, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα και σενάριο του ίδιου και του Λευτέρη Παπαπέτρου. Ο παράνομος έρωτας της χήρας CEO εργοστασίου ντομάτας, Χριστίνας Μαρκάτου και του εν δυνάμει γαμπρού της, Αντώνη Καλούδη, αγαπήθηκε όσο αυτοί οι δύο και άφησε πίσω του εποχή. Δεν είναι μόνο το «παράτολμο», θα έλεγε κανείς, στόρι για την εποχή που την κατέστησαν σειρά – σταθμό, αλλά και το γεγονός ότι μάθαμε τόσα πράγματα: τους κορμοράνους, τι ώρα σχολάνε οι οικοδομές, το ανεπανάληπτο ποίημα «Μούχρωμα στην Καρύταινα», την Αετόπετρα Ιωαννίνων ως μοναδικό προορισμό, τις πρώτες σέλφι από την Ασπασία, την οδό Κλαζομενών για τα καλύτερα ρετιρέ, τα τεκνά του πλοιάρχου Γκραντ… Η μύηση στη σειρά αυτή, ήταν ένα δώρο της αδελφής μου προς εμένα και την ευχαριστώ αιωνίως γι’ αυτό - θυμίστε μου να της στείλω ένα καφάσι ντομάτες. Τιμής ένεκεν, παραθέτω μια από τις πιο αγαπημένες της σκηνές, τον Ηλία το γυμναστή:



Εκείνες κι εγώ (1996): Ο Ζάχος Δόγκανος της δεύτερης μεταφοράς του «Εκείνες κι εγώ», ο χαρακτήρας που με τεράστια επιτυχία ενσαρκώθηκε από τον Γιάννη Μπέζο, λίγο πολύ μου φέρνει στο μυαλό τον μέσο ΠΑΣΟΚο τη χρυσή εποχή που -βαρέως το φέρω- δεν έζησα. Η σειρά αφορά την περιπετειώδη ζωή του Ζάχου, τα πάθη και τα παθήματά του ως μεγάλος καρδιοκατακτητής με πολλά, πολλά θύματα κατά το παρελθόν του. Τα γυρίσματα κυρίως είναι στο σπίτι, το γραφείο του ή τη Μέκκα των Ελλήνων, τα μπουζούκια. Κατά τη διάρκεια της σειράς, ο Δόγκανος που είναι αρραβωνιασμένος, συναντά τυχαία γυναίκες που έχουν περάσει από τη ζωή του και του φέρνουν τα πάνω κάτω. Στο πλευρό του, υπάρχουν ακόμα, ο συνέταιρός του, η αρραβωνιαστικιά του, ο ανιψιός του, η προστατευόμενη του, η οικιακή βοηθός και η θεία του που άλλοτε του δημιουργούν μπελάδες και άλλοτε τον γλιτώνουν από περιπέτειες… «Κύριους Ζάχους, έρκεται ο τυφώνας Ξυφουνών!»

Δύο Ξένοι (1997-1999):

ΚΜ: Κι όσο για τον αχαλίνωτο ερωτισμό σας, να πάτε να τον βολτάρετε στην Αίγλη Ζαππείου, όχι εδώ. ΜΚ: Μα έχει κλείσει η Αίγλη...

Ας παραδεχθούμε όλοι ένα: Οφείλουμε την διατήρηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς σε αυτή τη ρομαντική κωμωδία καθώς ο παθιασμένος κλασικιστής Κωνσταντίνος Μαρκοράς, έδωσε στην Αντιγόνη τη θέση που της αξίζει. Ως παιδάκι ανυπομονούσα να τη διδαχθώ στο σχολείο και ως παιδάκι ήθελα τις γνώσεις του Μαρκορά και την αγάπη του για την Τέχνη μαζί με την όρεξη για ζωή της Μαρίνας, το τσαγανό και το συναισθηματικό της κόσμο. Αλλά στην πραγματικότητα, στόχος ζωής είναι η πάντα ετοιμόλογη Ντένη, στην ταπεινή μονοκατοικία στο Κολωνάκι, με την ταπεινή Aston Martin και τα δύο Dry από τη Μαρούσκα στις δύσκολες στιγμές. Κάθε σειρά σε αυτό το άρθρο έχει συνδυαστεί απόλυτα με περίοδο ή άνθρωπο στη ζωή μου, οι δύο ξένοι όμως έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Όπως και άλλα αριστουργήματα έτσι και αυτό παρουσιάζει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες να οδηγούνται σ'έναν παθιασμένο έρωτα. Τι δουλειά έχει ένας δύστροπος και σοβαρός κουλτουριάρης καθηγητής υποκριτικής με μια ελαφρόμυαλη, αμόρφωτη, έξω καρδιά τηλεπαρουσιάστρια; Λογικά καμία. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και πολύ πάθος, το ειδύλλιο μπορούσε να συνεχιστεί και με αμέτρητα σκαμπανεβάσματα συνεχιζόταν. Πάντα ζούσα με το όνειρο να περάσω ένα βράδυ μαζί τους στην μπουάτ ή στη σχολή υποκριτικής και να γελάω σε μια γωνία με την Άβα, που ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας,μετά τους προφανείς.




Κωνσταντίνου & Ελένης (1998-2000) : «Να σας παίξω λίγο; ΣΚΥΛΕΣ ΤΗΣ ΛΥΣΣΑΣ», «Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό, σπίτι μου στη βαθιά τη Γη και αιώνιο κελί μου», «Φιόνα, μοναδική μου αγαπη», «Συγγνώμη ρε Ελένη, είμαι εγώ χάπατο; Ωραία τα παπουτσάκια σου Πέγκυ μου!» και άλλα αμέτρητα ρέφερενσιζ που ξέρουμε όλοι απ’ έξω και χρησιμοποιούμε σε διαλόγους. Η πιο δημοφιλής σειρά πανελλαδικά ένεκα ασταμάτητων επαναλήψεων στον ΑΝΤ1, το Κωνσταντίνου και Ελένης, με τον στριμμένο Επίκουρο καθηγητή Βυζαντινολογίας Κωνσταντίνο Κατακουζηνό και την αλέγρα Γκαρσόνα Α’ Ελένη Βλαχάκη, τον επιστήθιο Καζανόβα φίλο της Κατακουζήνας, Μάνθο Φουστάνο και την μεγάλη πρωταγωνίστρια Γκαρσόνα Β’ Πέγκυ Καρρά. Α! Φίλη της Ελένης ήταν επίσης και η Ματίνα Μανταρινάκη αλλά μου διέφυγε καθώς ήταν ένα ταπεινό χαμομηλάκι που κανείς δεν πρόσεχε. Για πολλούς, μεγάλη απορία είναι τι συνέβη στο τελευταίο επεισόδιο, αλλά εγώ θέλω να ξέρω τούτο: Ο Νικόλας, ξεχρέωσε τις δόσεις για τη Χάρλεϊ;




Εγκλήματα (1998-2000): Το σενάριο ήταν του Λευτέρη Παπαπέτρου και η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία.  Η αλήθεια είναι πως μικρή δε μπορούσα να καταλάβω το σκοπό αυτής της σειράς ούτε και την εκτέλεση αλλά μεγαλώνοντας το τοπίο κάπως διαλευκάνθηκε! Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει όλα τα ταμπού και ειδικά για την εποχή είναι πολύ ιδιαίτερος και θαρραλέος. Σε μια μαύρη κωμωδία βλέπουμε τον κλασσικό μάτσο τύπο με τον bisexual παραγιό που δεν ξέρει τι του συμβαίνει, την ανικανοποίητη γυναίκα της επαρχίας που κάνει μια χλιαρή έως αδιάφορη ζωή και έτσι απατά τον άντρα της, την κακιασμένη απατημένη γυναίκα – δολοφόνο και την σεξουαλικά απελευθερωμένη πόρνη. Νομίζω πως κάθε φορά που βλέπεις αυτή τη σειρά, ξεχωρίζεις και κάτι καινούριο. Πάντα θα μου φέρνει στο μυαλό τα καλοκαιρινά απογεύματα που η γιαγιά μου με κυνηγούσε να φάω γερμά και πάντα οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες θα είναι αποκλειστικά οι θηλυκοί: Πέπη, Φλώρα, Σωσώ και Κορίνα, με αυτήν τη σειρά.


Κάτι τρέχει με τους δίπλα (1999-2000):

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΦΩΤΙΑ, ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙΣ ΟΥΤΕ ΜΑΤΙΑ! ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΜΩΡΟ;

Ένα αριστούργημα του Βασίλη Νεμέα με τη φοβερή τετράδα: Ρένος Χαραλαμπίδης, Δήμητρα Ματσούκα, Κλέων Γεωργιάδης και Ελευθερία Βιδάκη. Δύο ζευγάρια τελείως διαφορετικά μεταξύ τους μένουν στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα. Ο Θανάσης (Ρένος Χαραλαμπίδης) διατηρεί μαγαζί- βιτρίνα με κινητά ενώ πίσω από αυτό έχει στήσει βιοτεχνία με παράνομα CD. Η γυναίκα του, Γωγώ (Δήμητρα Ματσούκα) φιλοδοξεί να γίνει λαϊκή τραγουδίστρια. Ο Μάνος (Κλέων Γεωργιάδης) είναι ζωγράφος χωρίς κανένα αναγνωρισμένο ταλέντο και παντρεμένος με την Ελένη (Ελευθερία Βιδάκη) που είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια κοινωνιολογίας.  Αυτό το σήριαλ είναι ο ορισμός της φράσης «τα ετερώνυμα έλκονται», καθώς ο ένας ερωτεύεται με τη σύντροφο του άλλου και ακολουθεί η σύγκρουση δύο κόσμων. Πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι από τους τέσσερις, η καρδιά μου ανήκει στους Θανάση και Γωγώ Καλημέρη. Είναι έξω καρδιές, πώς να το κάνουμε. Περιμένω τη γνώμη σας.



Σ’ αγαπώ Μ’αγαπάς (2000-2002): Επιστρέφω στη Δήμητρα Παπαδοπούλου με ένα ακόμη έπος, το οποίο είναι βασισμένο στην Καναδική σειρά “Un gars une fille”. Το σενάριο μεταφράστηκε από τη Δήμητρα Πούλκου και προσαρμόστηκε από τη Δήμητρα Παπαδοπούλου.  Η σειρά βασίστηκε στην καθημερινή ζωή του τυπικού ελληνικού ζευγαριού, το οποίο ενσαρκώθηκε από τη Δήμητρα Παπαδοπούλου και το Θοδωρή Αθερίδη.  Η Δήμητρα είναι μια σύγχρονη γυναίκα της πόλης που εργάζεται, ενώ παράλληλα έχει αναλάβει τις περισσότερες δουλειές του σπιτιού. Είναι υπερβολική, ζηλιάρα, έχει πολλές φορές απρόβλεπτες αντιδράσεις και έχει διακαή πόθο να παντρευτεί και να γίνει μητέρα. Ο Θοδωρής είναι ένας άνδρας που διατηρεί πολλά από τα στερεότυπα του Έλληνα άνδρα. Αγαπά πολύ τη Δήμητρα, ωστόσο δεν θέλει να δεσμευτεί δια του γάμου και τρομάζει στην ιδέα του παιδιού. Ποτέ δε μου ήταν αρκετό το ένα επεισόδιο στην τηλεόραση, γελούσα τόσο που θα μπορούσα να βλέπω όλη μέρα (το YouTube επιβεβαιώνει). ΥΓ: Εξακολουθώ να είμαι χάρντκορ φαν του παλιού και όχι του καινούριου




Είσαι το ταίρι μου (2001-2002): Ακόμη ένα σενάριο του Λευτέρη Παπαπέτρου, ακόμη μια σειρά που έσπασε τα ταμεία στην Ελλάδα. Όλες κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε ταυτιστεί με τη Στέλλα και την Τούλα...

Σ: Τι να κάνω; Είμαι σε αιματηρή δίαιτα από τη Δευτέρα. Σήμερα απ' το πρωί έχω φάει όλο κι όλο ένα φρούτο! Τ: Τι φρούτο; Σ: Ένα καρπούζι.

Επίσης όλες ταυτιστήκαμε με τον έρωτα της Στέλλας για τον Σωτήρη, όχι μόνο επειδή ήταν ο τότε γόης καρδιοκατακτητής Γεωργούλης, αλλά επειδή σαν στερεοτυπική γυναίκα, ερωτεύτηκε τον άνδρα που της διέλυε τα νεύρα σε χίλια κομματάκια. Ακόμα, όλες ζηλέψαμε την Κατερίνα Λέχου και αναρωτηθήκαμε «καλά τι πρόβλημα μπορεί να έχει αυτή στη ζωή της;». Κι όμως, μέσα από το ρόλο της απόλυτης καλλονής θίχτηκε ένα σημαντικό πρόβλημα για σχεδόν κάθε (όμορφη) γυναίκα: η αβάσταχτη μοναξιά. Θέλω να πω στο σημείο αυτό, ότι το Νίκο δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ και τον Γρηγόρη τον θεωρούσα πιο μάγκα. Ο Λυκούργος ήταν ψυχούλα, η Βέρα ήταν μορφή και η Ανέτα για εμένα ήταν μια ακόμη αστείρευτη πηγή γέλιου μετά τη Στέλλα. Και σαν γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της και μεταμορφώνεται σε θηρίο αν της πειράξουν το (ζόρικο) έτερον ήμισυ, κλείνω με την ιστορική σκηνή:




10’ Κήρυγμα (2000-2002): Ελληνική οικογενειακή κωμωδία που πάντα εκνεύριζε τη μητέρα μου. Η σειρά διαδραματίζεται γύρω από τη ζωή του Λεωνίδα Αλιβιζάτου, ο οποίος είναι μαθητής Λυκείου και ένα ατίθασο μοναχοπαίδι χωρισμένων γονιών. Ζει με τη μητέρα του, Μαίρη, και τη γιαγιά του, Κικίτσα, η οποία του έχει τεράστια αδυναμία. Η μητέρα του είναι δικηγόρος στο επάγγελμα και ξημεροβραδιάζεται στη δουλειά της με τη φίλη και συνεργάτιδά της, Ζέτα, η οποία μάλιστα συχνά τη βοηθάει με θέματα του Λεωνίδα. Ο πατέρας του, Νάσος, από την άλλη, είναι ιδιοκτήτης μιας αντιπροσωπείας αυτοκινήτων και διατηρεί σχέση με τη συνεργάτη του, Βιβή, με την οποία και συγκατοικεί. Συνένοχοι του Λεωνίδα στις σχολικές κοπάνες και τις σκανταλιές αποτελούν οι κολλητοί φίλοι του, Τέλης, Μαριλένα και Αργύρης. Μου άρεσε πάρα πολύ να παρακολουθώ το Λεωνίδα και τους φίλους του και ανυπομονούσα να μεγαλώσω για να κάνω τα ίδια. Μάλλον γι’ αυτό εκνευριζόταν η μάνα μου. Επίσης, τότε, νόμιζα ότι οι πανελλήνιες ήταν κάποιο πανηγύρι, δεν ήξερα. Έμαθα με το δύσκολο τρόπο.


Βότκα Πορτοκάλι (2001): Άρωμα και ζάλη, φίλα με! Ελπίζω η αρχισυνταξία να μη με κόψει εδώ αλλά θέλω να βάλω μόνο το πρώτο επεισόδιο, να κλείσετε το άρθρο και δείτε όλη τη σειρά σήμερα:




Λίφτινγκ (2001-2002): Ενός λεπτού σιγή για το καλύτερο κροσόβερ σε σειρά, με τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό ως σωσία του αθεράπευτου λάτρη του ωραίου φύλου και της νεότητας, Γεράσιμου Μαντούβαλου. Ο τελευταίος, το άλλο άκρο του αποστειρωμένου επίκουρου καθηγητή που είχαμε γνωρίσει είναι πλαστικός χειρουργός, συνέταιρος στην κλινική «Όψη»,  ορκισμένος εργένης εκ πεποιθήσεως και αιώνιος έφηβος με τη χαρακτηριστική φράση «όσο είμαστε νιάτα πρέπει να το γλεντάμε». Οι δύο φίλοι του, Λυδία και Θρασύβουλος,  είναι οι άλλοι δύο συνέταιροι στην «Όψη». Η πρώτη, εμφανίζεται ως «τρελή επιστήμων», που ασχολείται (συχνά αφιλοκερδώς) με παθολογικές υποθέσεις και έρευνα και εξαιτίας του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα της έχει λίγους και  πολύ αποτυχημένους δεσμούς στο ιστορικό της. Ο Θρασύβουλος, είναι παιδικός φίλος του Γεράσιμου και αναισθησιολόγος.


Σαββατογεννημένες (2003-2004): «Λαζάρου έχεις διαβάσει τίποτα ή θα μας πέσουν οι σοβάδες στο κεφάλι;». Ατάκα της μοναδικής Μπαλανίκα. Διαρκώς είμαι σε δίλημμα για το αν προτιμώ τη Μπια Μπέκου, γνωστή ηθοποιό της Πυρκαγιάς (4.000 επεισόδια περίπου) ή της Καίτης Τόγκα, πρώην Κατσίκη, Φιλόλογο Λυκείου. Πάντα η ζυγαριά γέρνει προς την Καίτη Τόγκα, χάριν του παρακάτω βίντεο. Ο Χοσέ και η σενιόρα Σούλα όπως επίσης και η Σίσσυ με την Τάμμυ (κατά το Αδαμαντία-Αδαμαντούλα-Τάμμυ) είναι τα δύο αχτύπητα δίδυμα της σειράς. Την πλοκή λίγο πολύ, όλοι τη γνωρίζουμε, ο Σάββας κερδίζει 7.500.000 ευρώ (Ευρώ; Ευρώ;) στο Τζόκερ και το μαθαίνει οδηγώντας, με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο από τη χαρά του, να τρακάρει και να πάθει αμνησία. Στο πλάνο μπαίνουν οι τρεις πρώην γυναίκες του που έχουν βασανιστεί από τη συμπεριφρά του και ακολουθεί μια τρομερή κωμωδία. Παίρνω ως δεδομένο ότι την έχετε δει όλοι και σας προτρέπω απλώς σε επανάληψη. Γιατί όπως έχει πει και η Καίτη Τόγκα, η επανάληψη είναι η μητέρα της γνώσης (αν δεν το έχει πει η Καίτη, το έχω ακούσει από άλλη Φιλόλογο).




S1NGLES (2004-2008): Σε κάθε επεισόδιο περιγράφεται μια θεωρία ζωής και βλέπουμε πως εφαρμόζεται στη ζωή του κάθε χαρακτήρα άλλα και του κοινωνικού του περιβάλλοντος, ενώ μέσα από τη σειρά θίγονται ζητήματα όπως η φιλία, η σεξουαλικότητα, η οικογένεια και οι σχέσεις των ανθρώπων στις μέρες μας. Δεν θα είχα δώσει ποτέ την απαραίτητη προσοχή γι' αυτήν τη σειρά αν δεν έπαιζε τα καλοκαίρια σε επανάληψη. Η αλήθεια είναι πως κάθε θεωρία σχεδόν μπορούσα να τη δω σε κάποια περίπτωση που έχω ζήσει, όπως και ο καθένας φαντάζομαι. Επομένως, η σειρά είναι πράγματι επιτυχημένη. ΥΓ: Η σκηνή με τον Περιστερόπουλο στην πισίνα, μ' έχει στιγματίσει και δε θα την ξεπεράσω ποτέ.


Υπέροχα Πλάσματα (2007-2008): Ομολογώ ότι άργησα να το δω αλλά ήταν τόσο καλό που το τελείωσα σε δύο ημέρες. Κωμική σειρά του Alpha, παρουσιάζει τις ζωές τριών φίλων γύρω στα 35 τους χρόνια, τις μεταξύ τους σχέσεις, την ερωτική, επαγγελματική και προσωπική τους ζωή στην Αθήνα του 2007. Η φιλία μεταξύ της Μητσάκι, του Μπίλυ και της Έλης μετρά αρκετά χρόνια και ο ένας γνωρίζει τα πάντα για τον άλλο. Θα κλείσω λέγοντας πόσο θα ήθελα κι εγώ ένα διαμέρισμα στον Κεραμεικό καθώς και με την τέλεια σκηνή – ωδή στον τέλειο άντρα που τελικά είχε το χειρότερο ελάττωμα απ’ όλα…την τσιγκουνιά. ΥΓ: Δείτε και το επεισόδιο με τη Μαρία Κορινθίου. Πριν ένα χρόνο, συμμετείχα σε μια συζήτηση για τη Μαρία Κορινθίου και ήμουν ακριβώς σαν τη Φαίδρα Δρούκα.



Μαύρα Μεσάνυχτα (2008-2009): Θυλβί! Το είδωλο. Η Συλβί (πρώην Αργυρώ αλλά δεν πουλάει στην πίστα) είναι η αγαπημένη κακιά της σειράς. Για να είμαι ειλικρινής τη Συλβί τη θαύμαζα πολύ. Δυναμική γυναίκα, στεκόταν στα πόδια της, φυλούσε τα νώτα της, έπαιρνε αποφάσεις και θεωρώ ότι μέσα της είχε πολύ καλό αλλά με τον Αποστόλη και τη νύχτα, κάπου στην πορεία το έθαψε. Σίγουρα, αν και τα φαινόμενα απατούσαν, ήταν πιο αξιόλογη από τη Λένα που από τη φτωχική κάβα, βρέθηκε στα μεγάλα σαλόνια και ενσάρκωνε την απόλυτα εξαρτημένη «γυναικούλα» που έτρεμε μήπως χάσει τον άντρα της από την προαναφερθείσα femme fatale. Περισσότερο λυπόμουν τα παιδιά της. Όλοι ξέρουμε τη σειρά του Πάνου Κοκκινόπουλου αφού έκανε τρομερή επιτυχία γι’ αυτό σας προτρέπω ξανά για επανάληψη! ΥΓ: Shout out στο τραγούδι της σειράς γιατί είναι από το Θηρίο και τη Μαρία Ιακώβου κι έχει πολλές αλήθειες για τη νύχτα με ωραίο μπίτ!




  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png