• Λήδα Γανωτάκη

PUNISHER: Η Phoebe Bridgers επιστρέφει καλύτερη από ποτέ.







Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα καινούργια ονόματα της αμερικανικής indie pop σκηνής, η Phoebe Bridgers έκανε το ντεμπούτο της μόλις το 2017 με το Stranger in the Alps, το οποίο μας χάρισε (κατά την αντικειμενική άποψη της αρθρογράφου) αριστουργήματα όπως το “Motion Sickness και το Smoke Signals.‘‘ Όταν λοιπόν ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει το καινούριο της άλμπουμ, εγώ, έχοντας λιώσει κάθε track του Stranger in the Alps, ήμουν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη. Όπως ήταν αναμενόμενο, το “Punisheræ δεν απογοήτευσε· πιο ευάλωττη και πιο μαγευτική από ποτέ η Phoebe γράφει για τους φόβους και τις πιο βαθιές τις σκέψεις με τρόπο, όπως πάντα, απλό, αληθινό, ποιητικό.


Το άλμπουμ ξεκινάει με το “DVD Menu,‘‘ ένα instrumental κομμάτι, για το οποίο η Phoebe χρησιμοποίησε εν μέρει ένα sample από το τελευταίο τραγούδι του πρώτου της άλμπουμ, κλείνοντας έτσι έναν κύκλο, ξεκινώντας έναν καινούριο. Καθώς το τραγούδι εκπνέει, μπλέκεται αριστοτεχνικά με τις πρώτες νότες του “Garden Song,‘' το οποίο αποτελεί μια μελαγχολική ωδή στην ενηλικίωση. Η Phoebe επιστρέφει στο σπίτι των παιδικών της χρόνων, μπλέκει τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τα όνειρά της δημιουργώντας πανέμορφα, φανταστικά τοπία, πάντα όμως με μια πιο σκοτεινή νότα να υποκρύπτεται κάτω από την επιφάνεια (everything’s growing in our garden / you don’t have to know that it’s haunted).


Το tracklist συνεχίζει με το ''Kyoto,'' ακολουθούμενο από το “Punisher,‘‘ το κομμάτι που έδωσε τον τίτλο στο άλμπουμ. Στο πρώτο, η Phoebe αντλεί έμπνευση από την ταραχώδη σχέση της με τον πατέρα της (i don’t forgive you / but please don’t hold me to it) και μιλά για το αίσθημα ότι ζει τη ζωή κάποιου άλλου, το οποίο την κυνηγάει ακόμα και όταν βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη, τραγουδώντας για χιλιάδες άτομα. Η ίδια, όταν της ζητήθηκε να εξηγήσει λίγο το τραγούδι είπε: “I just always want to be where I’m not, which I think is pretty not special of a thought, but it is true”. Την upbeat, σχεδόν ταξιδιάρικη, μελωδία του Kyoto διαδέχεται το απόκοσμο, ατμοσφαιρικό Punisher, ένα τραγούδι αφιερωμένο στον Elliott Smith, την πιο καθοριστική ίσως μουσική επιρροή της Phoebe (what if i told you i feel like i know you? / but we never met). Ως “punishers” ορίζει τους φαν που, αν και πάντοτε έχουν καλές προθέσεις, μπορούν να γίνουν σχεδόν αποπνικτικοί παρασυρμένοι από αγάπη και τον ενθουσιασμό τους, μια ιδιότητα που εμμέσως επωμίζεται και η ίδια. Ολόκληρο το κομμάτι, από τα πιο δυνατά του άλμπουμ, μοιάζει με έναν αποχαιρετισμό σε έναν παλιό φίλο, καθώς η Phoebe περιπλανιέται στην παλιά της γειτονιά, όπου ο Smith έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του (and here everyone knows / you’re the way to my heart / hear so many stories of you at the bar).



Το τέλος του “Punisher,‘‘ σχεδόν απότομο, λες και η Phoebe έχει σταματήσει τον εαυτό της στη μέση μιας πρότασης, πριν προλάβει να πει κάτι που θα μετανιώσει, διαδέχεται το “Halloween.‘‘ Πρόκειται για ένα κομμάτι που μιλά για το τέλος μιας σχέσης, όπου κανείς από τους δύο δεν μπορεί πλέον να προσποιηθεί, ακόμα και πίσω από μία μάσκα (but i can count on you to tell me the truth / when you’ve been drinking and you’re wearing a mask). Ακολουθεί το αγαπημένο μου ίσως τραγούδι σε ολόκληρο το άλμπουμ, με τίτλο Chinese Satellite. Πρόκειται για μια περιπλάνηση κάτω από έναν νυχτερινό ουρανό, στον οποίο το μοναδικό φως που διαφαίνεται είναι ένας δορυφόρος (took a tour to see the stars / but they weren’t out tonight / so i wished hard on a chinese satellite). H Phoebe, χωρίς καμία αναστολή, μιλά για τον βαθύ φόβο της υπαρξιακής μοναξιάς· την ανησυχία ότι ο πλανήτης μας είναι η μοναδική σπίθα ζωής σε ένα ατελείτωτο σύμπαν, την προσπάθειά της να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο από την ίδια. Εδώ, όπως και στο Kyoto εμφανίζεται η θεματική της επιθυμίας για ένα μέρος το οποίο ακόμα και η ίδια δε μπορεί να προσδιορίσει, για την ουσία του “home”, που δε φαίνεται όμως να αντιστοιχεί σε κανένα φυσικό μέρος.



Τα επόμενα δύο κομμάτια, με τίτλο “Moon Song‘‘ και “Savior Complex‘‘ μιλούν για την προσπάθεια της Phoebe να σώσει ένα άτομο που αγαπά από τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς και την τοξικότητα που ένα τέτοιο ακατόρθωτο εγχείρημα μπορεί να επιφέρει στη σχέση δύο ανθρώπων. Θεματικές πάθους, αγάπης, αλληλοεξάρτησης, αγανάκτησης και παραίτησης (baby you’re a vampire / you want blood and i promised / i’m a bad liar / with a savior complex) διατρέχουν τα δύο αυτά κομμάτια δημιουργώντας μια μικρή “υποενότητα” μέσα στο άλμπουμ, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά την προσοχή που έχει δοθεί ακόμα και στη σειρά τοποθέτησης των τραγουδιών στο tracklist.



Το βαρύ κλίμα έρχεται να ελαφρύνει το “ICU (I See You).‘‘ Παρόλο που είναι ένα τραγούδι χωρισμού, μιλά για ένα άτομο το οποίο η Phoebe ξέρει ότι θα έχει για πάντα στη ζωή της, ακόμα και αν δεν είναι μαζί. Το ICU περιστρέφεται γύρω από το γλυκό συναίσθημα που εμφανίζεται όταν βρίσκεις επιτέλους “το άτομό σου”, ακόμα και αν δεν είναι με τον τρόπο που περίμενες αρχικά. Στο ίδιο περίπου πνεύμα ακολουθεί και το επόμενο κομμάτι, με τίτλο Graceland Too, που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το προοίμιο του τελευταίου track. Εδώ η Phoebe αφηγείται ένα αυθόρμητο road trip στο Memphis μαζί με ένα ακόμα άτομο, που όπως μαθαίνουμε στην πορεία σημαίνει πολλά για εκείνη. Μαζί καταλήγουν να κοιτούν το φεγγάρι, σε μια στιγμή ήρεμης ευφορίας, μια στιγμή που φαντάζει πιο σημαντική από οτιδήποτε θα μπορούσε να ειπωθεί εντός της (said she knows she lived through it to get to this moment / ate a sleeve of saltines on my floor and i knew then / i would do anything you want me to).



Το άλμπουμ κλείνει με το (ιδιαίτερα ταιριαστό) I Know the End. Εδώ, το συναίσθημα που πρωτοεμφανίζεται στο “Graceland Too,‘‘ η απελευθέρωση που αισθάνεται η Phoebe καθώς η άσφαλτος εξαφανίζεται κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου της και το τοπίο αλλάζει αστραπιαία γύρω της, διογκώνεται και πολλαπλασιάζεται, μέχρι που εκρήγνυται σε ένα μουσικό συνονθύλευμα, το οποίο θυμίζει επικό φινάλε ταινίας. (windows down scream along / to some america first rap country song). Βάζοντας τελεία σε ένα άλμπουμ δύσκολο, σε μερικά σημεία επίπονο με την ωμότητα και τη ειλικρίνειά του, η Phoebe μας αφήνει με μια βεβαιότητα: δεν είμαστε μόνοι. Ακόμα και αν δεν είμαστε σίγουροι πού ακριβώς ανήκουμε, είμαστε μέρος ενός μεγαλύτερου πράγματος· το “σπίτι” μας, το μέρος όπου πραγματικά ανήκουμε είναι κάπου εκεί έξω και μας περιμένει (either way we’re not alone / i’ll find a new place to be from). Μέχρι να το βρούμε όμως, μπορούμε πάντα να απολαύσουμε τη διαδρομή.



Κλείνοντας λοιπόν, θα ήθελα να σας παροτρύνω, σε περίπτωση που αυτή είναι η πρώτη φορά που ακούτε για τη Phoebe Bridgers (ίσως βέβαια και να την ξέρετε από την εξαιρετικά χαριτωμένη φημολογούμενη σχέσης της με τον Paul Mescal του Normal People) να δώσετε μια ευκαιρία στο “Punisher.‘‘ Το ταλέντο της Bridgers ως μουσικός και στιχουργός, το οποίο είχε ήδη προλάβει να λάμψει στο “Stranger in the Alps,‘‘ εδώ ολοκληρώνεται, γίνεται επίπονο, λυτρωτικό. Παρόλο που πραγματεύεται δύσκολα θέματα, στο τέλος του “Punisher,‘‘ το συναίσθημα που μένει δεν είναι θλίψη αλλά ανακούφιση, όπως μετά από μια συζήτηση με έναν καλό φίλο. Με την αποστομωτική του ειλικρίνεια και την ήσυχη ελπίδα που καίει στο κέντρο του, το “Punisher‘‘ δεν πρόκειται για ένα απλό άλμπουμ αλλά για ένα ημερολόγιο, μια ψιθυριστή συζήτηση στο σκοτάδι, μια εμπειρία.


(υποσημείωση: όλα τα σκιτσάκια αποτελούν έργο του εικονογράφου Chris Riddell με έμπνευση το άλμπουμ)


  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png
new new.png