• Όλγα Ρούσσου

Πράττοντας Αλληλέγγυα Στον Απόηχο Της Δολοφονίας του George Floyd




Με την είδηση της δολοφονίας του George Floyd, αμέσως ξεκίνησε μία επαναστατική δράση από μέλη και συμμάχους της μαύρης κοινότητας και υποστηρικτές του κινήματος #BlackLivesMatter, κατά της αστυνομικής βίας και της "λευκής υπεροχής". Κάθε μέρα γίνονται διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στις ΗΠΑ, ειρηνικές και μη, με πολλούς τραυματίες, θύματα και την πλειοψηφία της Αμερικανικής αστυνομίας να επιβεβαιώνει τον λόγο που γίνονται αυτές. Οι πορείες δεν θα σταματήσουν σύντομα απ'όσο φαίνεται.

Έχουν κατακλύσει τα social media, αναρτήσεις σχετικά με την ωμή πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπίζουν κάθε μέρα αφροαμερικανοί και έγχρωμοι κάτοικοι της Αμερικής, στο όνομα του φυλετικού ρατσισμού.

Άνθρωποι από όλο τον κόσμο, έχουν καταφύγει στο internet για να δηλώσουν πόσο σημαντικό είναι να τελειώσει η φυλετική αδικία κατά των μαύρων ανθρώπων. Πόσο σημαντικό είναι, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οι λευκοί να αναγνωρίζουν το λευκό τους προνόμιο και να το χρησιμοποιούν κατά της καταπίεσης των ανθρώπων που δεν μπορούν να ακουστούν οι φωνές τους, ενώ παράλληλα κάποιοι αστυνομικοί λειτουργούν εις βάρος τους χωρίς καμία συνέπεια.


Υπάρχουν τρόποι και τακτικές που μπορούμε όλοι να εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας, και να κινητοποιηθούμε για να βοηθήσουμε έμπρακτα ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.


Αρχικά, με τη βοήθεια του internet, μπορούμε να ανακαλύψουμε μια πληθώρα καλλιτεχνών και να μάθουμε για και από το έργο τους, που αναφέρεται στην μαύρη κουλτούρα και την καταπίεση της κοινότητας.

Από κλασικούς συγγραφείς της Αφροαμερικάνικης κουλτούρας, θέλω να ξεκινήσω με μία προσωπική μου αγαπημένη, την Maya Angelou, ποιήτρια και ακτιβίστρια που αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι του έργου της στην παρατήρηση του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ, ούσα μία μαύρη γυναίκα που μεγάλωσε στον Αμερικάνικο νότο του 20ού αιώνα. Η αυτοβιογραφία της I Know Why The Caged Bird Sings, είναι το πρώτο bestseller πεζού λόγου από Αφροαμερικανή γυναίκα συγγραφέα.

Ο Richard Wright, είναι ένας από τους σημαντικότερους Αφροαμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα. Το έργο του, δίνοντας το βήμα για την εξάλειψη του ρατσισμού, αναφέρθηκε στις συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι Αφροαμερικανοί και την συμπεριφορά των λευκών απέναντί τους, από τα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι τα μέσα του 20ού. To Native Son είναι από τα πιο γνωστά του βιβλία, και έγινε το πρώτο best seller μυθιστόρημα από Αφροαμερικανό συγγραφέα. Τον Ιανουάριο του 2019, το HBO έδωσε την δική του ματιά στο βιβλίο με την ομώνυμη ταινία.

Ο James Baldwin, συγγραφέας και ακτιβιστής που μεγάλωσε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης στις αρχές του 20ού αιώνα, έδωσε νέα θεμέλια στη λογοτεχνία με τα πρωτοποριακά του έργα που μελετούν τον ρατσισμό και τα χαρακτηριστικά του. Δύο αξιοσημείωτα παραδείγματα είναι το μυθιστόρημα Another Country, που θίγει ταμπού θέματα όπως τα διαφυλετικά ζευγάρια και την αμφιφυλία και η συλλογή δοκίμιών του Notes Of A Native Son.

Υπάρχουν πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς που τα βιβλία τους μας δίνουν μία πολύ σαφή εικόνα του λόγου για τον οποίο έχει ξεσπάσει η κοινότητα μετά την δολοφονία του George Floyd. Για παράδειγμα, Reni Eddo-Lodge, με το καινοτόμο βιβλίο της Why I'm No Longer Talking To White People About Race, θίγει τον δομικό ρατσισμό και τις ρατσιστικές προκαταλήψεις εκτός της Αμερικής, και συγκεκριμένα στην Αγγλία. Η Layla F. Saad, με το βιβλίο της Me and White Supremacy, επιθυμεί να "φωνάξει" και να ταρακουνήσει τους λευκούς να εξετάσουν και να παρατηρήσουν τις καθημερινές πράξεις τους που ασυνείδητα μπορεί να οδηγήσουν στην φυλετική αδικία. Η αυτοβιογραφία της Angela Davis Freedom Is A Constant Struggle, είναι μια συλλογή από δοκίμια και τις σκέψεις της για το απαρτχάιντ και τις διαδηλώσεις που ακολούθησαν την δολοφονία του Michael Brown, μεταξύ άλλων, αλλά και για την σημασία του μαύρου φεμινιστικού κινήματος.


Μουσικοί όπως η Billie Holiday και ο Sam Cooke, δύο από τους πολλούς καλλιτέχνες-πιονέρους της jazz και της soul, ο Louis Armstrong, ο Duke Ellington και η Bessie Smith, αποτελώντας και οι πέντε εκπροσώπους της Αναγέννησης του Χάρλεμ, ο Tupac και οι The Impressions, είναι μόνο λίγοι από τους καλλιτέχνες που μέσω της μουσικής τους έγραψαν ιστορία επαναπροσδιορίζοντας την άποψη των λευκών για τους Αφροαμερικανούς κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Σήμερα, μουσικοί όπως ο Childish Gambino, ο Frank Ocean, η SZA, η Janelle Monae, ο Leon Bridges, ο Kendrick Lamar, η Rhiannon Giddens και η Erykah Badu εκφράζουν μέσα από τραγούδια τους τις ανησυχίες τους για το πώς αντιμετωπίζονται μέχρι και σήμερα οι Αφρομερικανοί και οι έγχρωμοι Αμερικανοί και δηλώνουν ότι ακόμα δεν έχει εξαλειφθεί ο ρατσισμός και η καταπίεση που δέχονται. Μέσω των στίχων που γράφουν κάνουν μία αξιότιμη προσπάθεια στην εξάλειψη των στερεοτύπων που δέχεται η μαύρη κοινότητα, καθώς και τα άτομα που έχουν LGBT+ ταυτότητα και τις γυναίκες μέσα σε αυτήν.


Μπαίνοντας στο site https://blacklivesmatters.carrd.co/, επίσημη καρτέλα με πηγές για τους υποστηρικτές του κινήματος που δεν μένουν στην Αμερική, αλλά θέλουν να βοηθήσουν, μπορούμε να ενημερωθούμε σχετικά με τις πράξεις των εθελοντών και των ακτιβιστών που κάθε μέρα βοηθάνε και αγωνίζονται για τις μειονότητες και τις περιθωριοποιημένες ομάδες και για τους τρόπους με τους οποίους εμείς μπορούμε να δώσουμε το παρών, έστω και διαδικτυακά.

Με την προϋπόθεση ότι έχουμε την δυνατότητα, μπορούμε να συνεισφέρουμε οικονομικά στις καμπάνιες για φυλετική δικαιοσύνη, που οργανώνονται από φιλανθρωπίες που υποστηρίζουν το κίνημα, να βοηθήσουμε τα άτομα που διαδηλώνουν ειρηνικά αλλά συλλαμβάνονται και χρειάζονται εγγυήσεις για να ελευθερωθούν, και να συνεισφέρουμε στα έξοδα των οικογενειών που πενθούν.

Εκεί επίσης υπάρχουν και links από sites που μαζεύουν υπογραφές για την απόδοση δικαιοσύνης για τα θύματα, για να κατηγορηθεί η αστυνομία για τα εγκλήματα που πράττει ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε στις διαδηλώσεις, και να βρεθούν βιώσιμες λύσεις για την ευημερία των ζωών των ανθρώπων της μαύρης κοινότητας.


Όσον αφορά στις επιχειρήσεις, πρέπει να ξέρουμε που δίνουμε τα χρήματά μας, και τί πρεσβεύει η εκάστοτε επιχείρηση ως προς τους εργαζομένους της. Χρειάζεται να στηρίζουμε επιχειρήσεις που ανήκουν σε μέλη της μαύρης κοινότητας, και επιχειρήσεις που σέβονται τους έγχρωμους εργαζομένους τους, τους εξασφαλίζουν με έναν δίκαιο μισθό, δίκαιες εργατικές συνθήκες, και δεν τους εκμεταλλεύονται.


Καλό είναι να γίνουμε λίγο περισσότερο ευσπλαχνικοί, και όποτε χρειάζεται, να μιλάμε για την φυλετική διάκριση, που αντιμετωπίζουν έγχρωμοι κάτοικοι και στην χώρα μας σε καθημερινή βάση. Όταν σταματήσει η αναταραχή, κάτι που δεν πιστεύω να συμβεί σύντομα, να μην καθησυχαστούμε και ξεχάσουμε. Να παραμείνουμε ενεργοί, με την ελπίδα ότι οι προσπάθειες και οι πράξεις αυτές θα βοηθήσουν να γεννηθεί η φυλετική δικαιοσύνη και να έρθει η μέρα που οι μαύροι άνθρωποι θα αισθάνονται απόλυτα ασφαλείς. Θα βοηθήσουν να σταματήσουν η καταπίεση και ο φόβος που αισθάνονται από πολύ μικρή ηλικία, μήπως την επόμενη φορά που βγουν να αγοράσουν φαγητό πεθάνουν από ασφυξία γιατί ένας λευκός αστυνομικός αποφάσισε να δείξει υπερβολικό "ζήλο" για την εφαρμογή του νόμου και πίεσε το γόνατό του στο λαιμό τους.

Όποτε είμαστε παρόντες σε σκηνές φυλετικής διάκρισης και προβολής στερεοτύπων, να μιλάμε, να μην το αφήνουμε να πέσει κάτω. Να μιλάμε συχνά για αυτό με φίλους και συγγενείς, και στα social media, και να θίγουμε θέματα που ίσως να είναι άβολα για μερικούς να συζητώνται, όμως εδώ και αιώνες, οι μαύροι άνθρωποι νιώθουν πολύ πιο άβολα με την καταπίεση που δέχονται. Να ενημερωνόμαστε από έγκυρες πηγές που σέβονται τους μαύρους ανθρώπους, για ειδήσεις σχετικά με θέματα και γεγονότα που τους αφορούν.


Οι ζωές των μαύρων έχουν σημασία. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχουν όλες οι ζωές σημασία. Όμως, η φράση "όλες οι ζωές έχουν σημασία", μας πηγαίνει βήματα πίσω και είναι μία γενίκευση που το μόνο που καταφέρνει είναι να "πνίγει" τα θέματα της μαύρης κοινότητας που αυτή την στιγμή πρέπει να θιχτούν.

Ποιό το νόημα να λες "όλες οι ζωές έχουν σημασία" όταν οικογένειες όπως η οικογένεια του George Floyd, της Breonna Taylor, του Ahmaud Arbery και όλων των θυμάτων της "λευκής υπεροχής" και της αστυνομικής βίας, θρηνούν για τις ζωές τους που δεν άξιζαν να χαθούν?

Αν βλέπεις ένα δέντρο να καίγεται, θα φωνάξεις την πυροσβεστική για να σβήσει το δέντρο δίπλα του που δεν καίγεται?


Στις σύγχρονες γενιές των λευκών έχει δοθεί απλόχερα από τη γέννηση του καθενός το λευκό του προνόμιο. Δεν αρκεί μόνο να το αναγνωρίσουμε. Ας το χρησιμοποιήσουμε ως εργαλείο υπέρ των ανθρώπων που ακόμα αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε στην εξάλειψη του ρατσισμού, δεν αρκεί να μην είμαστε ρατσιστές. Πρέπει να είμαστε αντιρατσιστές. Και να το δείχνουμε έμπρακτα. Κάθε μέρα.











  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png