• Όλγα Ρούσσου

Όταν Κοιμάσαι Ο Κόσμος Αδειάζει






Πριν περίπου δύο εβδομάδες, όταν τελείωσε το lockdown, έπεσα πάνω σε κάτι που μου άρεσε πολύ. Αναφέρομαι στην ταινία μικρού μήκους του Βασίλη Κεκάτου με τίτλο Όταν Κοιμάσαι Ο Κόσμος Αδειάζει. Η ταινία έγινε στα πλαίσια του project ENTER, της Στέγης Ιδρύματος Ωνάσση.


Είναι άνοιξη. Έχει έρθει μία πανδημία που έχει "παγώσει" τον κόσμο. Όσοι κολλάνε, κοιμούνται χωρίς να είναι σίγουρο πότε θα ξυπνήσουν. Ένας άντρας, από τους λίγους ανθρώπους που έχουν μείνει ξύπνιοι, γράφει αυτό το ψηφιακό γράμμα στην κοπέλα που ερωτεύτηκε πριν ξεσπάσει ο ιός, η οποία έχει κολλήσει και κοιμάται για δύο μήνες, με σκοπό να δει το βίντεο όταν ξυπνήσει, για να μάθει τι έγινε όσο εκείνη κοιμόταν.


Αυτό το δέσιμο της αφήγησης του Βασίλη Κεκάτου, με την μουσική και το τραγούδι του Παύλου Παυλίδη, και τις λήψεις μιας δυστοπικής πραγματικότητας με ένα νοσταλγικό εφέ μιας κάμερας Super 8, κατάφερε να εκφράσει τα συναισθήματα των ανθρώπων που βρέθηκαν στην δυσάρεστη θέση να αποχωριστούν ένα άτομο λόγω του εγκλεισμού.



Κανείς μας δεν περίμενε πως ο καιρός θα γλυκάνει τόσο νωρίς, ούτε πως τόσος κόσμος θα πέσει για ύπνο και δεν θα ξυπνήσει μετά.




Ο τρόπος με τον οποίο αφηγείται ο ήρωας είναι πολύ συγκινητικός, όμως δεν γίνεται πολύ μελοδραματικός και κλισέ, γιατί είναι ταυτόχρονα προσωπικός και οικείος για αυτόν κατά μία έννοια, σαν να μιλάει στο τηλέφωνο με αυτή την κοπέλα. Έτσι, σε ωθεί να ταυτιστείς, αν βιώνεις ή έχεις βιώσει μια παρόμοια κατάσταση. Αυτό είναι κάτι το οποίο θαυμάζω στους καλλιτέχνες. Να καταφέρνουν με την τεχνοτροπία τους να κάνουν τα έργα τους τόσο προσωπικά, και μέσα από αυτά να λένε ιστορίες, στις οποίες μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν προσωπικά τους βιώματα, ειπωμένα με μια διαφορετική άποψη.


Μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον που σαν σύμπτωμα του ιού, χρησιμοποίησε τον ύπνο. Εκλαμβάνω μία σύνδεση ανάμεσα στον ύπνο και την κατάσταση που περάσαμε εν μέσω καραντίνας, με την έννοια ότι από εκεί που πριν τον ιό ήμασταν συνεχώς στην κίνηση μέσα στην καθημερινότητά μας, ξαφνικά, έπρεπε αναπόφευκτα να συνηθίσουμε μία καινούρια πραγματικότητα στην οποία αρχίσαμε να γινόμαστε λιγότερο δραστήριοι, ζώντας σε μία συνεχή αδράνεια.





Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα βλέπουμε την νύχτα. Τα άστρα δεν τα κοιτάζει κανείς, αναβοσβήνουν κάπως μελαγχολικά έτσι όπως κατάντησαν, αχρηστευμένα από την μοναξιά.




Οι παραπάνω προτάσεις μου θύμισαν δύο στίχους από το Πένθιμο Μπλουζ, του Γ.Χ. Ώντεν:

Τ’ αστέρια δεν τα λαχταρώ, πάρτε τα, σβήστε

Τον ήλιο ρίξτε τον και το φεγγάρι κρύψτε.


Το συγκεκριμένο ποίημα έχει πένθιμο χαρακτήρα, ενώ στην ταινία υπάρχει αυτή η ελπίδα ότι κάποια στιγμή το αγόρι θα ξανασυναντήσει το κορίτσι. Όμως δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την παρομοίωση. Όταν απελπίζεσαι, είτε σχετικά με τον έρωτα, είτε επειδή η χώρα σου αντιμετωπίζει μια επιδημία, τα αστέρια δεν τα βλέπεις τόσο φωτεινά. Δεν σου προκαλούν το ίδιο δέος και θαυμασμό που σου προκαλούσαν κάποτε. Ειδικά όταν δεν μπορείς να μοιραστείς αυτό το θέαμα με τον άνθρωπο που αγαπάς.



Δείτε την ταινία εδώ:












  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png