• you, unplugged

Όσα μου έμαθε η καραντίνα


Μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε ότι το 2020 είναι μια περίεργη χρονιά. Κανείς δεν περίμενε όλα όσα συνέβησαν και η αλήθεια είναι ότι με τρομάζει ακόμα το μέλλον. Εγώ προσωπικά ξεκίνησα την χρονιά με σχέδια για ταξίδια, συναυλίες, διακοπές… μετά όμως αρχίσαμε να ακούμε για έναν ιό στην κίνα και λέγαμε, εντάξει είναι μακριά. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο μακριά. Είδαμε την Ιταλία να κλείνει και τότε άρχισα κι εγώ να σκέφτομαι πως ίσως να μην είναι τόσο μακριά όσο νόμιζα. Μία μέρα, όσο είχα μάθημα ισπανικών είδα μήνυμα στο κινητό μου, που έλεγε ότι κλείνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και παραξενεύτηκα. Τελικά η 1η Μαρτίου ήταν η τελευταία φορά που βγήκα χωρίς να έχω ιδέα ότι η επόμενη θα είναι στις 4 Μαΐου. Κλειστήκαμε όλοι μέσα με φόβο και αβεβαιότητα γιατί κανείς μας δεν ήξερε πόσο θα κρατήσει και τι θα γίνει μετά. Οι δύο μήνες που πέρασα στην καραντίνα ήταν περίεργοι. Στην αρχή ένιωθα καλά. Ξεκουράστηκα και σκεφτόμουν ότι όλα αυτά θα έχουν τελειώσει σε λίγο. Όμως το λίγο έγινε πολύ και άρχισα να νιώθω μοναξιά και φόβο. Άρχισα να αναπολώ όλες τις τελευταίες φορές που είδα τους συγγενείς και τους φίλους μου και πόσο σίγουρο είχα το ότι θα τους δω ξανά σε λίγο. Ήμουν σίγουρη ότι θα πάω το Πάσχα στην Λάμια για να δω την γιαγιά μου και τον παππού μου και πως θα μαζευόμασταν ξανά δέκα άτομα σε ένα σπίτι που δεν χωράμε καλά, αλλά τα καταφέρνουμε. Ήρθε η ανάσταση και βρεθήκαμε σε μια βιντεοκλήση με την θεία μου, τα ξαδέρφια μου και τους παππούδες μας. Δεν ήταν το ιδανικό αλλά με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Μου έδωσε ελπίδα γιατί ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση βρήκαμε τρόπο να είμαστε όλοι μαζί. Τελικά κοίταξα γύρω μου και δεν ήμουν τόσο μόνη όσο νόμιζα. Κάτι ακόμη που κατάλαβα ήταν το πόσο αποξενωμένοι είμαστε στην πόλη γιατί στα εννέα χρόνια που ζούμε εδώ, μιλήσαμε για πρώτη φορά με τους γείτονες στην ανάσταση, όταν ήμασταν όλοι έξω στα μπαλκόνια μας. Μέσα στην καραντίνα ανακάλυψα πόσοι άνθρωποι μου έλειπαν και πως τους είχα δεδομένους τόσα χρόνια. Και τέλος κατάλαβα πως η δική μου πραγματικότητα ήταν πολύ καλύτερη από άλλες. Δεν έχασα κανέναν δικό μου άνθρωπο, δεν χρειαζόταν να δουλεύω ατέλειωτες βάρδιες όπως οι γιατροί στα νοσοκομεία, δεν φοβόμουν για την ζωή μου. Ήμουν απλά στο σπίτι μου με όλες τις ανέσεις. Δυστυχώς μετά την καραντίνα, το 2020 δεν έγινε ιδιαίτερα καλύτερο. Συνεχίζει να μου δείχνει ότι κανείς και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Έτσι, εύχομαι να είχα αγκαλιάσει πιο σφιχτά την γιαγιά μου και τον παππού μου όταν έφευγα τα Χριστούγεννα, και να είχα μιλήσει περισσότερο και πιο αληθινά με τις ξαδέρφες μου, που θεωρούσα δεδομένο ότι θα τις δω ξανά σύντομα. Τελικά, τώρα που μπορώ να βγω, θέλω να πιστεύω ότι ακούω περισσότερο τους φίλους μου και ότι δεν ξεχνάω να αγκαλιάσω τον μπαμπά μου και τα αδέρφια μου.

Είμαι σίγουρη ότι πολλοί ένιωσαν έτσι μέσα στην καραντίνα και πως έκαναν τις ίδιες σκέψεις. Μπορεί ακόμα να υπάρχει φόβος αλλά υπάρχει πάντα τρόπος να πεις αυτό που νιώθεις. Συνήθως δεν μιλάμε τόσο ανοιχτά για συναισθήματα και είναι άσχημο και λάθος. Εάν το νιώθεις, φώναξέ το.

Αυτή τη στιγμή ο κόσμος είναι ακόμα σε μια αβέβαιη φάση και πολλοί βιώνουμε αρνητικά συναισθήματα. Αυτό είναι σίγουρα φυσιολογικό αν σκεφτεί κανείς ότι βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με άσχημες ειδήσεις από όλον τον κόσμο. Η συμβουλή μου, χωρίς να είμαι ειδικός, αλλά ένας ακόμα άνθρωπος που βίωσε, έμαθε και ένιωσε όλα αυτά τα γεγονότα έως τώρα, είναι η καθημερινή δόση καλών ειδήσεων. Πέρα από τους θανάτους, υπάρχουν και άτομα που πάλεψαν και νίκησαν. Υπάρχουν χώρες που το ξεπέρασαν. Ο κόσμος αυτή τη στιγμή έχει ξεσηκωθεί κατά του ρατσισμού και της βίας. Μέσα στο σκοτάδι και στην αβεβαιότητα, υπάρχει ελπίδα που πηγάζει από κάθε άνθρωπο που θέλει να ζήσει με ασφάλεια και βγαίνει στο δρόμο να το φωνάξει. Ζούμε μια ακόμα επανάσταση και το σίγουρο είναι ότι η αγάπη θα κερδίσει και ο κόσμος θα αλλάξει προς το καλύτερο.




Είμαι η Μαίρη και ζω στην Αθήνα, την πιο όμορφη πόλη του κόσμου. Είμαι 21 ετών και σπουδάζω στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Πειραιώς. Λατρεύω τον χορό, το θέατρο και τα ταξίδια. Επίσης λατρεύω να γράφω από σοβαρά άρθρα μέχρι παιδικά παραμύθια. Θα με βρείτε κάπου στο κέντρο της Αθήνας να κάνω βόλτα και να πίνω κοκτέιλ. 

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png