• Μαρίνα Κρασαδάκη

Οι Ελληνίδες της Βιβλιοθήκης μου

Βάζοντας τελεία στον αφιερωμένο στη γυναίκα μήνα μίας χρονιάς, η οποία ξεβόλεψε πολύ κόσμο από τους θρόνους και τους καναπέδες του σε σχέση με τα δικαιώματα της γυναίκας, ελπίζω να μην μπει τελεία στους αγώνες γι’ αυτά. Τουλάχιστον μέχρι να μην έχει μείνει πια κάτι για να αγωνιστούμε. Σκεπτόμενη, λοιπόν, τι δεν κάνουμε σωστά, πως μπορούμε να ενημερωθούμε παραπάνω, έφτασα στο συμπέρασμα ότι κάνουμε το ίδιο λάθος που κάνουμε πάντα. Κάνουμε συζητήσεις για τα προβλήματα των ομοφυλοφίλων και των μαύρων με αποκλειστικά λευκούς και straight συμμετέχοντες, διαβάζουμε βιβλία αντρών για να κατανοήσουμε το γυναικείο φύλο. Όπως είπε και ο καρτεσιανός φιλόσοφος Φρανσουά Πουλέν Ντε Λα Μπαρ «Οτιδήποτε έχει γραφτεί από τους άντρες για τις γυναίκες πρέπει να είναι ύποπτο, εφόσον είναι συγχρόνως δικαστές και διάδικοι».


Τείνουμε τελικά να φιμώνουμε τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου και να μαλώνουμε σαν γονείς στο οικογενειακό τραπέζι για το ποιος ξέρει καλύτερα ποιο είναι το καλό τους. Καταλήγω, λοιπόν, στο ότι θα ήταν ωφέλιμο να κάναμε όλοι μια ανασκόπηση στις βιβλιοθήκες μας, στις ταινιοθήκες, στα ράφια με τα cd μας και τους λογαριασμούς μας στο Spotify και να δούμε αν έχουμε αποκλείσει κάποιους καλλιτέχνες που ανήκουν σε μειονότητες άθελα μας. Αν, λοιπόν, διαπιστώσει κάποιος ελλείψεις από γυναίκες συγγραφείς στη βιβλιοθήκη του, ίσως βρει κάτι ενδιαφέρον στις αγαπημένες γυναίκες της ελληνικής λογοτεχνίας που βρήκα στη δικιά μου.




«Σκισμένο Ψαθάκι» της Αλκυόνης Παπαδάκη




«Πως να βαστάξω μέσα μου τόση ομορφιά! Εγώ, μια ασήμαντη, μια τιποτένια Ρόζυ...»

Θα ήθελα τόσο πολύ να βάλω ένα άλλο, αγαπημένο μου, απόσπασμα, αλλά δεν θα ήθελα να στερήσω σε κανέναν την χαρά του να στάζουν τα δάκρυα του στο χαρτί καθώς το διαβάζει, ή το τσούξιμο στα μάτια, αν θεωρεί τον εαυτό του πιο «σκληρό». Η μαγευτική γραφή της Παπαδάκη μας διηγείται την ιστορία της εκτεταμένης οικογένειας της Ρόζυ, από την γιαγιά Ροζαλία και τον παππού Θεόδωρο μέχρι την ίδια· από την αρχή μέχρι μάλλον το τέλος της. Η Αλκυόνη μέσα από τη μάλλον ρομαντική ματιά της Ρόζυ θίγει κοινωνικά ζητήματα, όπως ο εθισμός, η ανθρώπινη εκμετάλλευση, η αναπηρία.





«Ναι» της Μαργαρίτας Καραπάνου


«Ξυπνάω. Σηκώνομαι απότομα. Πάω στον καθρέφτη. Το πρόσωπο μου είναι σκισμένο στα δύο. Η μία του μεριά κλαίει σπαρακτικά. Η άλλη γελάει τόσο πολύ, που τα χείλη στην άκρη έχουνε ματώσει»

Δεν πρόκειται τόσο για ένα βιβλίο, όσο για μία κατάθεση ψυχής. Μία κατάθεση ψυχής από μία συγγραφέα που κουβαλούσε το βάρος της ψυχικής διαταραχής για πολλές δεκαετίες στην πλάτη της. Είναι ένα μικρός φεγγίτης μέσα από τον οποίο έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια ιδέα του πως είναι μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου με διπολική διαταραχή. Η Καραπάνου αποδεικνύει πώς λίγες σελίδες, λίγες λέξεις, ή ακόμα και μία μόνο μπορεί να είναι μαχαιριά και λύτρωση. Ναι.




«Περσινή Αρραβωνιαστικιά» της Ζυράννα Ζατέλη



«Μπήκαν νερά ως την ψυχή μου, απ’ όπου κι αν με πιάσεις στάζω»

Το συγγραφικό ντεμπούτο της «Μάγισσας των λέξεων», όπως αποκαλούν κάποιοι τη Ζατέλη, αποτελείται από εννέα διηγήματα – όσες και η Μούσες, σημειώνεται στο οπισθόφυλλο. Πρόκειται για μία άκρως εθιστική και προκλητική, για κάποιους, συλλογή. Παρ’ όλο που πρόκειται για εννιά διαφορετικές ιστορίες, όλες έχουν την ίδια πρωταγωνίστρια, θυμίζοντας περισσότερο κεφάλαια ενός μεγαλύτερου βιβλίου· αυτού της ζωής της. Προσωπικό αγαπημένο είναι το πρώτο διήγημα, από το οποίο πήρε και τον τίτλο της η συλλογή.



Θα ήθελα, ωστόσο, να αναφέρω και άλλες δύο συγγραφείς, έργα των οποίων ανήκουν ακόμα στην “to be read” λίστα μου. Αυτές είναι η Ιωάννα Καρυστιάνη με τη «Μικρά Αγγλία», πάνω στην οποία βασίστηκε και η ομώνυμη ταινία του Παντελή Βούλγαρη (2013), και η Ευγενία Φακίνου με το «Η μέθοδος της Ορλεάνης».


Τέλος, παρ’ όλο που θεωρώ πολύ σημαντικό να δώσουμε φωνή σε περισσότερες γυναίκες συγγραφείς, δεν μπορώ να παραλείψω δύο σπουδαίες λογοτεχνικές γυναίκες πλασμένες από την πένα δύο ανδρών· τη «Ρένα» του Αύγουστου Κορτώ, η οποία ήταν παλιά πουτάνα, αφού είχε πάει μέχρι και με τον Καρυωτάκη, και την μυθική «Τερέζα» του Φρέντυ Γερμανού, που αν έκανε κάτι σε αυτή τη γη αυτό σίγουρα είναι πως τόλμησε.



*illustration by Cami*

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png