• Λήδα Γανωτάκη

O Joji επιστρέφει με το γλυκόπικρο "Nectar"



Μπορεί το 2020 να είναι καταστροφικό από κάθε άλλη άποψη, αλλά τουλάχιστον οι μουσικές κυκλοφορίες είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές. Μεταξύ των πιο αναμενόμενων, για μένα, ήταν το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του George Kusunoki Miller ή Joji, με τίτλο Nectar. Ο Joji είχε κάνει το ντεμπούτο του με το BALLADS 1 το 2018, με κομμάτια όπως τα SLOW DANCING IN THE DARK, YEAH RIGHT, ATTENTION, CAN’T GET OVER YOU, τα οποία τον εκτόξευσαν στο μουσικό spotlight. Μετά την επιτυχία του BALLADS 1, το Nectar ερχόταν επομένως να ικανοποιήσει πολλές και υψηλές προσδοκίες.

Ήδη από το πρώτο κομμάτι, o Joji μας βάζει στο κλίμα και την αισθητική του άλμπουμ. Το Ew (τίτλος για τον οποίο υπάρχει fan theory ότι συνδέεται με τη λέξη «Yêu», που στα Βιετναμέζικα σημαίνει «αγάπη») μιλά για την πικρή επίγευση που αφήνει το τέλος μιας σχέσης. Είναι μελαγχολικό και ρομαντικό, με έναν τρόπο που συμφωνεί απόλυτα με την (επιτηδευμένη αλλά κατ’ εμέ αξιολάτρευτη) «sad boy persona» του Joji. To Ew σβήνει με ένα κρεσέντο από πιάνο και βιολί το οποίο οδηγεί αβίαστα στο MODUS, που ανοίγει επίσης με απαλές νότες πιάνου και ασχολείται με την πίεση που ασκείται στο Joji από τη μουσική βιομηχανία. Πολύ γρήγορα όμως, το MODUS αρχίζει να μεταλάσσεται, να ακροβατεί μεταξύ upbeat και ατμοσφαιρικού. Παρόλο που ίσως ως κομμάτι δεν παρεκκλίνει πολύ από τη μουσική στην οποία μας έχει συνηθίσει ο Joji, δείχνει μια ωριμότητα και μια εξέλιξη ως προς τον ήχο του, που για μένα το καθιστά από τα πιο δυνατά κομμάτια του Nectar.



Κομμάτια όπως τα παραπάνω αντιπαρατίθενται ξανά και ξανά μέσα στο Nectar με πιο upbeat και fun τραγούδια, χωρίς ωστόσο ποτέ το άλμπουμ να χάνει τη συνοχή του, διατηρώντας μια ενιαία αισθητική και «ηχητική παλέτα». Ανάμεσά τους για μένα ξεχωρίζουν το Tick Tock, το Daylight, ένα «κινηματογραφικό» κομμάτι που αποτελεί την αγαπημένη μου συνεργασία στο άλμπουμ, καθώς ήχος του Diplo το αναδεικνύει στο έπακρο, το Pretty Boy, με τον Lil Yachty αλλά και το Gimme love. Όταν το τελευταίο αρχικά κυκλοφόρησε ως single η αντίδρασή μου ήταν χλιαρή, σταδιακά όμως με κέρδισε, απλά και μόνο για το υπέροχο outro του, όπου ο Joji μας θυμίζει για ακόμα μια φορά ότι η φωνή του είναι φτιαγμένη για βαθύτατα συναισθηματικά κομμάτια.


Φυσικά δε θα μπορούσα να γράψω αυτό το άρθρο χωρίς να κάνω αναφορά σε ένα κομμάτι που αγάπησα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα και το οποίο παραμένει για μένα ανάμεσα στα τοπ 5 του Nectar. Το Sanctuary είναι μια ατμοσφαιρική μπαλάντα που δείχνει το ταλέντο και την εξέλιξη του Joji τόσο ως τραγουδιστή όσο και ως στιχουργού με πανέμορφους στίχους όπως not anyone/you’re the one/more than fun/you’re the sanctuary. Είναι ιδανικό για βραδινές βόλτες με αυτοκίνητο, όπως και το επόμενο κομμάτι με τίτλο High Hopes, το οποίο αποτελεί ακόμα μια από τις αγαπημένες μου συνεργασίες, αυτή τη φορά με τον Omar Apollo.


Ωστόσο, το τελευταίο τέταρτο του άλμπουμ είναι για μένα το πιο δυνατό, καθώς περιλαμβάνει κομμάτια όπως το Mr. Hollywood και το 777. Στο Mr. Hollywood, το οποίο σε ένα βαθμό συνδέεται θεματικά με το MODUS και τη ζωή του μετά την επιτυχία του πρώτου του άλμπουμ, η φωνή του Joji και οι μελωδίες πλέκονται σε ένα σχεδόν υπνωτιστικό ρεφρέν. Την παράσταση όμως κλέβει το 777, μια υπέροχη έκπληξη που θυμίζει λίγο μουσικά το «Blinding Lights» του Τhe Weeknd, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, φέρνοντας στο μυαλό νέον φώτα, γρήγορα αυτοκίνητα και τη νυχτερινή ζωή του Λος Άντζελες. Στο ίδιο πνεύμα ακολουθεί το Reanimator με τον Yves Tumor, ενώ αμέσως μετά οι τόνοι αλλάζουν για άλλη μια φορά, με το πανέμορφο Like You Do. Ξέροντας ότι κινδυνεύω να γίνω γραφική, θα πω για άλλη μια φορά ότι αυτό που κάνει Joji καλύτερα από οτιδήποτε άλλο είναι οι σπαραξικάρδιες μπαλάντες για πιάνο, και αυτό το αποδεικνύει εδώ για άλλη μια φορά με το Like You Do. Ακούστε με δική σας ευθύνη...


Το άλμπουμ κλείνει με το κομμάτι νούμερο 18, με τίτλο Your Man και πραγματικά δε θα μπορούσα να φανταστώ κάποια καλύτερη επιλογή. Ο electronic ήχος είναι μια απρόσμενη αλλαγή μετά το Like You Do, η τέλεια συνοχή του Nectar ωστόσο διατηρείται (ίσως επειδή είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε μετά από αυτή τη συναισθηματική επίθεση). Οι στίχοι του ρεφρέν Have you ever loved?/Would you go again?/Don’t be down when it’s over, baby/ I’ll be your man, oh man, οι οποίο είναι και οι τελευταίοι του τραγουδιού, είναι ο τέλειος επίλογος για ένα άλμπουμ όπου ο πόνος της αγάπης και της απόρριψης είναι η βασικότερη θεματολογία. Ταυτόχρονα, αποτελούν και μια παιχνιδιάρικη νύξη του Joji προς τον ακροατή.


Το Nectar είναι επομένως ένα άλμπουμ το οποίο για μένα θα άγγιζε την τελειότητα αν ήταν λίγο πιο «συμπαγές», καθώς η μεγάλη έκτασή του έχει ως αποτέλεσμα ορισμένα κομμάτια να σκεπάζονται από άλλα τα οποία ξεχωρίζουν. Συνολικά ωστόσο δεν παύει δείχνει την τεράστια εξέλιξη του Joji ως καλλιτέχνη, ο οποίος χωρίς να αλλάζει τελείως τον ήχο του, πειραματίζεται και ενσωματώνει νέα στοιχεία, με πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα, τα οποία μπορούν να συναγωνιστούν και, γιατί όχι, να ξεπεράσουν οτιδήποτε μας έχει δώσει μέχρι τώρα. Ένα είναι σίγουρο: o Mr. Hollywood είναι εδώ για να μείνει και προσωπικά ανυπομονώ να δω τι έρχεται μετά.


  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools