• Σοφία Συρίγου

Να πιέζεις τον εαυτό σου ή don’ t give yourself a break.




Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει πως επικρατεί η αντίληψη, πως πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει «διαλείμματα» από πράγματα που τον υπερφορτίζουν, για το καλό της ψυχικής μας υγείας. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καν αυτή την επιλογή λόγω φόρτου εργασίας, υπάρχουν όμως και οι άλλοι που επειδή ίσως ούτως ή άλλως είναι αναβλητικοί , τους έχει βολέψει η επικράτηση αυτής της αντίληψης.


Βεβαίως, δεν πιστεύω πως πρέπει να «υπερπιέζεις» τον εαυτό σου, αλλά μιλώντας ευθέως κανείς δεν κατάφερε τίποτα άξιο λόγου χωρίς πίεση και κούραση και σκληρή δουλεία. Απ’ την άλλη, ο καθένας έχει διαφορετικά όρια και διαφορετικές αντοχές, και η δική μου σκληρή δουλειά μπορεί να είναι παιχνιδάκι για σένα. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να επαναπαυόμαστε. Σημαίνει πως πρέπει να ανακαλύψουμε μέχρι που φτάνουν τα όρια μας , και κάθε φορά να προσπαθούμε να τα υπερβούμε λίγο. Το να έχουμε μια φαντασιακή ιδέα για το που φτάνουν, δεν πρόκειται να μας βοηθήσει να πάμε μπροστά. Στη βράση κολλάει το σίδερο, όχι στη σκέψη της βράσης.


Η σκέψη μπορεί να σε κρατήσει αδρανή, στο καλύτερο σενάριο. Η αδράνεια έχει μεν το θέλγητρο της σταθερότητας, είναι θα λέγαμε το υπέρτατο βόλεμα. Πρέπει όμως να απολαμβάνεις την σταθερότητα στην οποία βρίσκεσαι, όχι γενικά την έννοια της σταθερότητας. Σταθερότητα μπορεί να έχει και η ζωή που δεν σου αρέσει. Και αν δε σου αρέσει, ξεκόλλα και κάνε κάτι. 


Ορισμένες φόρες δεν πιέζεις τον εαυτό σου, ενώ πρέπει. Ξυπνάς και δε νιώθεις καλά, μπορεί και να μην είσαι όντως, ενδέχεται όμως να είναι απλά στο μυαλό σου. Κάθεσαι και κάνεις διαπραγματεύσεις με τον εαυτό σου, να σηκωθώ να κάνω ότι έχω να κάνω; Μήπως να ξαπλώσω λίγο ακόμα; Αφού δεν είμαι ή δε νιώθω καλά, δεν μου αξίζει να ξεκουραστώ ; Μήπως να το αναβάλλω για σήμερα το οτιδήποτε έχω να κάνω ; Μήπως να το αναλάβω μια μέρα που νιώθω παραγωγικός;


Και η μέρα δεν έρχεται ποτέ, ή στην καλύτερη περίπτωση αργεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξυπνάνε το πρωί με άπλετη χαρά, και περίσσια παραγωγικότητα. Μακάρι και να υπάρχουν δηλαδή , τους το εύχομαι ολόψυχα. Οι πολλές διαπραγματεύσεις πάντως σίγουρα δε βοηθάνε και πολύ. Αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως πείθεσαι ότι δεν πειράζει να μείνεις άλλη μια μέρα άπραγος. Και όχι απλά πείθεσαι, έχεις και επιχειρήματα. Δεν ήταν απόφαση της στιγμής. Σπατάλησες και ένα τίμιο εικοσάλεπτο όπου το διαπραγματευόσουν.


Μην πιέζεις τον εαυτό σου, θα πάθεις και τίποτα. Το λες μια φορά , στο λένε οι γύρω σου άλλη μια και πριν το καταλάβεις είσαι η επιτομή της ευαισθησίας. Και το πιστεύεις εννοείται, γιατί είσαι και αναβλητικός και θες είτε να τα κάνεις όλα τελευταία στιγμή, είτε στο ιδανικό σενάριο, να μην τα κάνεις ποτέ και μια μέρα να σου χτυπήσουν την πόρτα έτοιμα ( το μεσημέρι κιόλας γιατί το πρωί κοιμάσαι μέχρι αργά για να ξεκουραστείς).


Η αναβλητικότητα είναι μεγάλη μάστιγα με πολλούς παθόντες. Μερικές φορές πρέπει απλά να κάνεις ότι έχεις να κάνεις χωρίς πολλές σκέψεις. Πες το και μηχανικά, δεν πειράζει. Αν θες να πας μπροστά φυσικά, αν δε θες απλά απολαμβάνεις την αδράνεια. Και στις δυο περιπτώσεις όμως, roll your eyes and think twice!

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png