• Christian Carta

Μία γεύση από το πως είναι να σπουδάζεις Fashion Design στην Ελλάδα του κορονοϊού.



Με την έλευση του κορονοϊού, οι ζωές όλων μας άλλαξαν από τη μία μέρα στην άλλη... Κληθήκαμε να μπούμε σε μία νέα, άγνωστη καθημερινότητα - κανονικότητα, χωρίς όμως να γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί.


Στην Ελλάδα επικρατεί μία διαφορετική κατάσταση σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης, δεδομένου ότι πάρθηκαν μέτρα νωρίτερα για το κλείσιμο σχολείων, σχολών και πανεπιστημίων. Αυτό το δραστικό lockdown, δεν ήταν αιφνιδιαστικό μόνο για τους μαθητές, αλλά και για τους καθηγητές και υπεύθυνους, που κλήθηκαν να φέρουν άμεση λύση στο πρόβλημα. Τα μαθήματα εξ' αποστάσεως αποφασίστηκε να αντικαταστήσουν τα φυσικά μαθήματα, όπως και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.


Κλάδοι όπως το fashion design, το σχέδιο, η φωτογραφία και οποιοσδήποτε κλάδος έχει ανάγκη από φυσική παρουσία, λόγω εργαστηρίων και ατελείωτων ωρών στους δρόμους, είτε για research υλικών, κάποιο shoot κτλ, έχουν πληγεί περισσότερο.


Η Εύα και η Χριστίνα σπουδάζουν fashion design σε πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, το οποίο συνεργάζεται με Αγγλία και βρίσκονται στο τρίτο έτος και στο τελευταίο εξάμηνο των σπουδών τους.

Μαζί μας μοιράζονται μερικές σκέψεις, ανησυχίες, όμορφες μέρες, αλλά και την εμπειρία τους, με τα διαδικτυακά μαθήματα.


"Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη, μετά την ανακοίνωση ότι κλείνουν οι σχολές;"


Εύα: Η πρώτη μου σκέψη πρέπει να ήταν, ότι μάλλον δεν θα πάρω πτυχίο φέτος ..!


Χριστίνα : Τι θα κάνω το καλοκαίρι (sad)...


"Η νέα πραγματικότητα επηρέασε την εξέλιξη του τελικού σας project; Αλλάξατε concept, λόγω των καταστάσεων;"


Εύα: Εμένα δεν άλλαξε καθόλου ή μάλλον δεν ήθελα να με επηρεάσει ο κορονοϊός για το θέμα μου. Υπάρχουν όμως πολλοί που άλλαξαν concept, στην πορεία λόγω των εξελίξεων.


Χριστίνα: Το θέμα μου έχει μείνει ακριβώς όπως ήταν. Οι αγκαλιές και οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν βασικά στοιχεία του concept μου ήδη, οπότε ίσα ίσα έδωσε περισσότερη βαρύτητα στην αξία τους!


"Θεωρείτε ότι ο "άπλετος" ελεύθερος χρόνος, σας έκανε πιο δημιουργικές και παραγωγικές;"


Εύα: Το γεγονός ότι είχαμε τόσο χρόνο στη διάθεση μας, με έκανε το ακριβώς αντίθετο του παραγωγικού. Ακόμα και όταν προσπαθούσα να γίνω παραγωγική, να μαγειρέψω ή να ζωγραφίσω κάτι για μένα, μου φαινόταν αγγαρεία! Εννοείται ως αποτέλεσμα δεν ήμουν καθόλου δημιουργική...


Χριστίνα: Η δημιουργικότητα έρχεται από την πίεση της καθημερινότητας..

Είναι διαφορετικό να είσαι όλη μέρα έξω, να βλέπεις τους φίλους σου, να πηγαίνεις σχολή ή χορό και επιστρέφοντας στο σπίτι να έχεις τόσες εικόνες και έμπνευση, για να κάτσεις να σχεδιάσεις.


Εύα: Τώρα δεν υπάρχει αυτή η ένταση και το πρόγραμμα της καθημερινότητας, έχεις όλη τη μέρα να σχεδιάσεις, αλλά καμία διάθεση να το κάνεις.


"Πως ήταν η εμπειρία σας με τα μαθήματα εξ΄αποστάσεως και τι θα αλλάζατε;"


Χριστίνα: Θεωρώ ότι δεν έπρεπε καν, να γίνουν μαθήματα, από τη στιγμή που συνέβη αυτό. Θα ήταν καλύτερο να σταματήσουμε για κάποιους μήνες και να συνεχίσουμε έπειτα, από εκεί που το αφήσαμε. Αν ήθελα να κάνω μαθήματα εξ'αποστάσεως, θα έβλεπα tutorials στο Youtube!


Εύα: Συμφωνώ, δεν γίνεται να κάνεις σχέδιο και να στέλνεις φωτογραφίες για να σου απαντήσουν μετά από μισή ώρα, τι έχεις κάνει λάθος. Από κοντά αυτό θα ήταν υπόθεση πέντε λεπτών. Κάποια στιγμή μου τελείωσαν τα μολύβια, δεν μπορούσα να προμηθευτώ από κάπου άμεσα γιατί όλα ήταν κλειστά, χρειάστηκε να μου φέρει η μητέρα μου μερικά, από εκεί που εργάζεται, για να μπορέσω να συνεχίσω! Άρα δεν θα άλλαζα κάτι, απλά δεν θα το επέλεγα σαν λύση!


Χριστίνα: Επίσης, το ότι έχουμε πρόσβαση στο internet δεν είναι δικαιολογία, ούτε μας λύνει όλα τα προβλήματα. Δεν φτάνει μόνο μία πλατφόρμα, για να καλυφθούν οι ανάγκες, στον τομέα μας.


"Πόσο άλλαξαν τα σχέδια σας, για μετά την αποφοίτηση;"


Εύα: Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, χάρηκα λίγο που δεν θα τελειώσουμε ακόμα. Γενικά δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, με τρομάζει το τι θα κάνω μετά και δεν ανυπομονώ για αυτό. Οπότε, κατά κάποιον τρόπο, καθησυχάστηκα...


Χριστίνα: Δεν είχα κάποια συγκεκριμένα σχέδια, οπότε δεν αναβλήθηκε κάτι...

Περίμενα περισσότερο να δω με τον καιρό τι θα προέκυπτε, αν θα παρέμενα Αθήνα ή όχι, ακόμα και αν τελικά θα ασχολούμουν με το σχέδιο μόδας. Θέλω να το ανακαλύψω στην πορεία, κάτι που θα συμβεί απλά, πλέον με παράταση κάποιον μηνών!


"Οι στόχοι σας ως ανερχόμενοι fashion designers είναι οι ίδιοι;"


Χριστίνα: Εγώ δεν ξέρω εν τέλει, αν θέλω να γίνω fashion designer!

Θέλω να ασχοληθώ με τη μόδα, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρη με ποιο κομμάτι της θέλω να ασχοληθώ, ίσως θα ήθελα να αναζητήσω και κάτι άλλο, εκτός από τη μόδα, αργότερα.


Εύα: Στόχους δεν άλλαξα, γιατί ούτε εγώ είμαι ακόμα σίγουρη, με ποιο κομμάτι της μόδας θέλω να ασχοληθώ, στο μέλλον. Άρα ο κορονοϊός δεν άλλαξε κάτι!


"Πιστεύεται ότι ο χώρος της μόδας θα σταθεί στα πόδια του, μετά από αυτήν την κρίση;"


Χριστίνα: Πιστεύω πως ναι! Η μόδα ό,τι και να γίνει, θα συντονίζει και θα απασχολεί, τον κόσμο. Πάντα θα είναι εδώ, δεν μπορεί να πεθαίνει... Όπως έλεγε και μία καθηγήτρια μας, "η μόδα μαζεύει τα λάφυρα ενός πολέμου"!


Εύα: Η μόδα "εκμεταλλεύεται" κατά κάποιον τρόπο τις δύσκολες συνθήκες και τις μεταφράζει, σε έμπνευση! Θεωρώ ότι ίσα - ίσα, δίνει περισσότερη τροφή και έμπνευση, στους δημιουργούς.


"Τέλος, θα ήθελα να σας ζητήσω να μοιραστείτε μαζί μας κάτι που δημιουργήσατε μέσα στην καραντίνα, μία όμορφη μέρα σας ή ότι άλλο θέλετε."


Εύα: Έβαλα αιώρα στο μπαλκόνι και διάβασα πολλά βιβλία, από την αδιάβαστη βιβλιοθήκη μου! Έφτιαξα και μία μάσκα και μετέτρεψα ένα πουκάμισο, σε τσάντα.

Η Εύα, η αιώρα και το βιβλίο της.

Χριστίνα: Έκανα το πρώτο μου μπάνιο στην Λευκάδα, όπου και μένω, αυτό το διάστημα! Επίσης εκτίμησα ακόμα περισσότερο, την αξία μιας απλής βόλτας. Τέλος τις πρώτες μου μέρες εδώ, έκλεψα μερικά κουμκουάτ από έναν γείτονα και είμαι πολύ περήφανη για αυτό !

Τα κουμκουάτ του φίλου γείτονα.

** Το illustation της Όλγας Ρούσσου είναι inspired από still image της ταινίας μικρού μήκους της Ελένης Ράπτη!

Ευχαριστούμε όλα τα κορίτσια, για την υπέροχη δουλειά τους! Η ταινία βρίσκεται ακριβώς από κάτω, δείτε την!!!

Δύο κορίτσια στον κόσμο τους, προσπαθούν να καταλάβουν το ένα, το άλλο.

Η άμυνά τους προέρχεται από ζήλια που οδηγεί σε μια μεγάλη μάχη, που αποκαλύπτει τα άγρια ​​ένστικτά τους. Συνειδητοποιώντας ότι υπάρχει μεγαλύτερη απειλή εναντίον τους, ενώνονται, για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό!





  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png