• The Unplug

Περιθωριακές σημειώσεις για το Marginalia των Baby Guru



Το Marginalia των Baby Guru είναι ένα άλμπουμ περιθωριακό και ανατρεπτικό. Αποτελεί την ενσάρκωση της νοσταλγίας σε 11 πράξεις και το μουσικό υπόβαθρο της ανέλπιστης κοινωνικής μου απομόνωσης. Το σάουντρακ του χωρισμού μου από τον έξω κόσμο. Είναι ένα άλμπουμ που ανακάλυψα εν μέρει όταν τελείωνα το γυμνάσιο, τότε που πρωτοκυκλοφόρησε και που ήμουν ακόμα αρκετά αφελής για να το θεωρήσω ευδιάθετο και το οποίο επανανακάλυψα φέτος, στον καιρό του κορονοϊού και της μοναχικότητας. Η έκφραση οργής και απελπισίας που χρειαζόμουν.


Ακολουθεί ένα μουσικό ριβιού, από αυτά που δεν συνηθίζω να κάνω. Και παρόλο που τα τελευταία χρόνια έχω ταχθεί σχεδόν ιδεολογικά κατά του shuffle play, το Marginalia το άκουσα με εντελώς τυχαία σειρά και αυτή τη σειρά θα ακολουθήσω και εδώ.


Baby You’re So Weird


Κλασσικό “what does it all mean” κομμάτι, για να ακούσεις μετά τη διάλυση της σχέσης

σου. Αναρωτιέμαι αν η/ ο Rob από το High Fidelity θα το έβαζε στην desert island, all-

time, top-five break-up songs list. Αυτό το τραγούδι το άκουσα για πρώτη φορά ίσως πολύ νωρίς και το έχω διαχωρίσει στο μυαλό μου από το υπόλοιπο άλμπουμ. Τότε, η μουσική του με παρέπεμπε σε παραλία, λιακάδα και φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι. Η φωνή σε παιδική ζωηράδα και το μπάσο... το μπάσο σίγουρα δεν το είχα προσέξει τότε. Αλλά τελικά, μάλλον, είναι το στοιχείο εκείνο που σου θυμίζει ότι εμπεριέχεται μια υποβόσκουσα μελαγχολία γενικά στη μουσική του Marginalia και ειδικά στους στίχους αυτού του τραγουδιού.


Especially When

Εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ και ο λόγος που επανεκτίμησα το Marginalia.

Εισέβαλλε στο ράδιο του Spotify μου μια νύχτα από αυτές της καραντίνας και το αγάπησα αμέσως. Ήχος βγαλμένος απευθείας από τις γειτονιές του San Francisco του ‘60, ενέργεια Buffalo Springfield και λυρικότητα μετα-μοντέρνας indie. Το Especially When ξεκίνησε ως μια αφορμή να χορέψω στο κέντρο του δωματίου, μακριά από τον μονίμως υφέρποντα πανικό μου. Τα σπαραχτικά φωνητικά του τελευταίου ρεφραίν, όμως, με έκαναν να καθίσω κάτω και να αναθεωρήσω το άλμπουμ.


Behaviour

Το δυνατότερο, κατ’ εμέ, σημείο του Marginalia. Μια ωδή στη νοσταλγία και στον πόνο.

Μια ηχητική, γλαφυρή περιγραφή της αέναης και εκ φύσεως ατέρμονης ανθρώπινης

αναζήτησης για σύνδεση και ταύτιση, για διαπροσωπική επικοινωνία, που τόσο πολύ μας λείπει σε αυτή τη χρονική στιγμή. Ένα εγκώμιο στα υποκατάστατα της ζωής μας, στις φευγαλέες στιγμές κορεσμού. Η αίσθηση του ανικανοποίητου διάχυτη. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν το τραγούδι μιλάει πράγματι για όλα αυτά. Σίγουρα, όμως, μου τα δημιουργεί, μέσω του ήχου του, ως εικόνες, ιδέες, γεύσεις. Οι Baby Guru είναι μετα- βαγκνερικοί, όπως (δεν) θα έλεγε ο καθηγητής της φιλοσοφίας μου.


Anticipation


Κάπου λίγο πριν το τέλος του, το άλμπουμ παίρνει μια φουτουριστική τροπή. Τα synths

δίνουν και παίρνουν, η όλη ατμόσφαιρα χρωματίζεται μπορντό. Μου θυμίζουν La femme, στις πιο διονυσιακές εκφάνσεις τους, αλλά με αντρικά, εξοργισμένα φωνητικά. Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν όλα τα προηγούμενα κομμάτια τοποθετούνται στο στάδιο της άρνησης και αν τώρα το Marginalia μας έχει μεταφέρει σε ένα καθυστερημένο στάδιο θυμού (κατά το μοντέλο Kübler-Ross). Ή σε κάποια μεταβατική φάση μεταξύ των δύο. Το Anticipation είναι ένα μεταμεσονύχτιο παραλήρημα, μια έσχατη κραυγή για βοήθεια και μια ηλεκτρονική έκρηξη.


Explain


Σε αυτό το σημείο, ο ήχος του Marginalia μετατρέπεται σε άκρως διαστημικός. Με μια

χροιά που σου επιβάλει να δώσεις όλη σου την προσοχή, τα φωνητικά εκφράζουν

αμέτρητη συσσωρευμένη θλίψη, με τρόπο αβίαστο. Τελικά όλα τα στάδια είναι παρόντα. Εκτός από αυτό της αποδοχής.


We Need Some Space


Το κομμάτι αυτό εκτοξεύει πλήρως τον ήχο, πλέον μιλάμε σίγουρα για space rock. Αγγίζει, επίσης, την αποδοχή, για την απουσία της οποίας μίλησα πριν. Αν κρίνω από τη θέση του στο άλμπουμ, βέβαια, μάλλον επρόκειτο κυρίως για την ψευδαίσθηση της αποδοχής. Εκείνες τις μικρές στιγμές στις συναισθηματικές μας κρίσεις, που έρχονται και φεύγουν και μας ξεγελούν και μας κάνουν να πιστεύουμε ότι έχουμε συμβιβαστεί με τη νέα συνθήκη. Το τραγούδι θυμίζει, ίσως, το Calling Occupants of Interplanetary Craft, πράγμα που με κάνει να αμφισβητώ τη διάθεση του τελευταίου.


Exegesis


Θα έλεγα ότι αυτό το τραγούδι θυμίζει τον απόκοσμο, stoner και νησιώτικο ήχο του Wild Ferment των The Steams, αν δεν είχε βγει μερικά χρόνια νωρίτερα από αυτό. Το μοναδικό (εν μέρει) ελληνόφωνο κομμάτι του άλμπουμ και το μόνο που δεν εστιάζει στο synthesizer, αλλά στο μπάσο, έχοντας αισθητά πιο heavy ήχο.


Marginalia


Το ομότιτλο κομμάτι του άλμπουμ λειτουργεί ως συνέχεια του Exegesis, με εκ πρώτης

όψεως (ή ακρόασης) stoner riffs, αυτή τη φορά με μερικές ψυχεδελικές παρεμβάσεις.

Ταυτόχρονα, όμως προϊδεάζει και για την διαστημική πορεία μερικών μετέπειτα

κομματιών. Το σίγουρο είναι ότι, όντας το τέταρτο τραγούδι, επιβεβαιώνει πια το πλήθος και το εύρος των μουσικών επιρροών του Marginalia ως σύνολο. Ένα πρωτοποριακό μείγμα που ομοιάζει με Talking Heads σε εποχή Remain In Light. (Εντάξει, αυτό ίσως είναι hot take.)


Two Days Ago


“Άβολα” είναι η λέξη που θα χρησιμοποιούσα για να περιγράψω το πως με κάνει αυτό το τραγούδι να αισθάνομαι. Με μεταφέρει σε κατάσταση κακού άσιντ τριπ, ή ίσως σε κάποιου είδους συνθήκη όπου ελπίζω αυτό που βιώνω να είναι ένα κακό άσιντ τριπ και όχι η πραγματικότητα. Τα πράγματα κάπως έχουν φτάσει εκτός ελέγχου και δεν θυμάμαι πως και γιατί, αλλά σίγουρα δεν είναι βιώσιμα. Έχει αυτό το συναίσθημα του να προσπαθείς να κοιμηθείς, αλλά κάποιος εξωτερικός ήχος να σε διακόπτει διαρκώς.


Turtle Heads


Δεδομένου του ότι βρίσκεται ακριβώς πριν το Anticipation, δεν θα μπορούσα να

χαρακτηρίσω το κομμάτι παρά ως “the calm before the storm”. David Bowie-esque (άρα

πιστό στο ύφος των προηγούμενων) και γεμάτο από τελετουργικά 60s riffs. Για την

ακρίβεια, θα μπορούσε να αποτελεί το soundtrack για το Ταξίδι στο Φεγγάρι,

συγκεκριμένα, στη στιγμή της απογείωσης. Δημιουργεί μια φαινομενικά ήρεμη τάξη

πραγμάτων που σταδιακά βελτιώνεται, στην οποία θέλω να εγκατασταθώ. Ένα διάλλειμα από το όλο χάος.


Most of the Times


Το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ και του ριβιού. Μια συνειρμική αναπόληση των -

σπάνιων - όμορφων στιγμών. Δεν είμαι σίγουρη πως να περιγράψω τα ευχάριστα

συναισθήματα με μη αφαιρετικό τρόπο, αλλά η ουσία του Most of the Times είναι ότι ναι, όλα είναι μάταια, ό,τι μπορεί να πάει λάθος θα πάει λάθος, αλλά στο ενδιάμεσο

παρεμβάλλονται στιγμές ευτυχίας. Και ίσως είναι μια καλή ιδέα να εστιάζουμε σε αυτές, για χάρη της ψυχικής μας υγείας. Ίσως, μάλιστα, μερικές φορές αυτές οι στιγμές να είναι τόσο ισχυρές που να επανορθώνουν για όλο τον υπόλοιπο καιρό. Δεν πειράζει που είχαμε εκείνο τον τσακωμό, γιατί στο τέλος πήραμε παγωτό μέσα στη βροχή και γυρίσαμε τρέχοντας σπίτι και ακούσαμε ένα τέλειο άλμπουμ.


Αυτό ήταν το ανακατεμένο και ετεροχρονισμένο ριβιού μου για το Marginalia των Baby

Guru.




Χαρά Παπαδάτου
Σπουδάζει στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. Της αρέσει να γράφει για κάθε μορφή τέχνης και περνά τα βράδια της φτιάχνοντας ατελείωτες υπαρξιακές πλέηλιστ. Διαβάζει πολλά βιβλία και βλέπει ακόμα περισσότερες ταινίες. Έχει εμμονή με την (επιστημονική) φαντασία, το horror και τον καφέ. Ακόμα προσπαθεί να ξεπεράσει το ότι το Bojack Horseman τελείωσε.


  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png