• Σοφία Συρίγου

Κοίτα τη δουλειά σου.


Κάποια πράγματα είναι απλά και κατανοητά, κάποια περίπλοκα και δυσνόητα , και κάποια άλλα είναι απλά και τα κάνουμε εμείς περίπλοκα. Όπως το να κοιτάμε τη δουλεία μας.


Ορισμένοι ας πούμε , πιθανολογώ πως δεν έχουν κοιτάξει ποτέ τη δουλεία τους, αφού κοιτούν διαρκώς των άλλων. Δεν απομένει χρόνος να ασχοληθείς με τα δικά σου θέματα, όταν συνεχώς σε απασχολούν τα θέματα όλων των υπολοίπων.


Το να σχολιάσεις κάποιον ή κάτι που είδες, γιατί μάτια έχουμε και βλέπουμε, είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό. Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου αισθητική , την δική σου αντίληψη για το «όμορφο» ή το «σωστό», και αυθόρμητα να το σχολιάσεις. Έτσι είναι οι άνθρωποι, οι γνώμες είναι πολλές και όλοι έχουν μια. Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή, μεταξύ της γνώμης και του κουτσομπολιού. Άλλο να θεωρώ εγώ ότι δεν μου αρέσει το στυλ σου και άλλο να το λέω σε όποιον βρω λες και προσπαθώ να υπερνικήσω κάποιο ρεκόρ. Και βέβαια, υπάρχουν και οι ακραίοι που λένε ασυναρτησίες και ψέματα , και προσπαθούν πάντα να πιαστούν από κάτι, προκειμένου να έχουν ένα κουτσομπολιό. Το πιο λυπηρό είναι ότι μετά από κάποια στιγμή πιστεύουν κιόλας τα ψέματα τους, τους τρέφουν, θα λέγαμε.


Κατ’ εμέ, είναι από τις χειρότερες συνήθειες το κουτσομπολιό. Και είναι και απωθητικό, εκτός αν είναι μια παρέα κουτσομπόληδες και κάνουν διαγωνισμό. Εκεί δεν είναι απωθητικό, αντιθέτως ίσως προάγει και τον συναγωνισμό και την ευγενή άμιλλα.


Το να σε νοιάζει με ποιον βγαίνω, και γιατί δουλεύω εκεί που δουλεύω, και τι λεφτά έχω και που τα βρήκα, και γιατί κάνω παρέα με την τάδε και τον τάδε , δε σου προσφέρει τίποτα. Εκτός αν υπάρχει κάποιος τίτλος κουτσομπόλη που παθιασμένα επιδιώκεις. Ε ναι, τότε πάω πάσο , σου προσφέρει τον τίτλο.


Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τους άλλους το κάνουν επειδή στη δική τους ζωή δεν έχουν βλέψεις για κάτι καλύτερο, και αυτό λειτουργεί σαν αντιπερισπασμός. «Μμμ, να κάτσω να λύσω τα άλυτα μου ή να σχολιάσω όποιον κινείται κάνοντας παράλληλα άτοπες εικασίες και παρουσιάζοντας τις σαν πραγματικότητα;» Αυτό το δίλημμα τους τριβελίζει το μυαλό και επιλέγουν τη δεύτερη επιλογή. Βλέπεις, η πρώτη, απαιτεί σκληρή και μεθοδική δουλεία ενώ η δεύτερη φαντασία και ελεύθερο χρόνο. Και ελεύθερο χρόνο έχουν άπλετο, όλως περιέργως.


Όπως προανέφερα, μάτια έχουμε και βλέπουμε και θα ήταν υποκριτικό και ουτοπικό να μας αρέσουν όλα και όλοι. Δεν θα ήταν όμως ουτοπικό να το κρατάμε, ως επί το πλείστον, για τον εαυτό μας όταν δεν μας αρέσει κάτι. Ας φυλάξουμε την ενέργεια μας, για εμάς.


Όταν εστιάζεις στον εαυτό σου , στην ανάπτυξη και τη βελτίωση σου, δε σου μένει χρόνος να ασχοληθείς με το τι κάνουν οι άλλοι. Δε βλέπεις τους άλλους , βλέπεις εσένα, το όραμα σου για σένα, τους στόχους σου. Και όλα αυτά τα βλέπεις ξάστερα, γιατί πράγματι αφοσιώνεσαι σε αυτά. Κοίτα τη δουλειά σου, γιατί είναι η μόνη «δουλειά» που αξίζει για σένα. Και προφανώς, roll your eyes and think twice!

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png