• Λοϊζος Μπιτσικώκος

Κάτι μου γαργαλάει το λαιμό


Κοιτάζω τον ήλιο έξω από το παράθυρο. Ο σκύλος της αδερφής μου λιάζεται στην μπαλκονόπορτα. Για εκείνον δε συμβαίνει τίποτα. Και υπό μία έννοια τίποτα δε συμβαίνει. Μόνο οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και συνεχίζουν τη ζωή τους.


Ακούω το στομάχι μου που γουργουρίζει. Έφαγα μόλις πριν λίγο αλλά όταν είσαι κλεισμένος στο σπίτι η πρόσβαση στην τροφή είναι κάτι παραπάνω από εύκολη. Πάνε ανεπιστρεπτί οι εποχές που χρειαζόταν να κυνηγήσεις το φαγητό σου. Θυμάμαι σα χτες τις μέρες που έβγαινα από τη σπηλιά μου για κυνήγι και επέστρεφα 8 ώρες αργότερα, με το θήραμα της ημέρας στους ώμους μου δίπλα στη φαρέτρα με τα βέλη.


«Ουγκ, Λαγός σήμερα», έλεγα στην οικογένεια μου αφήνοντας τον στο χώμα της σπηλιάς μας.


«Πήγα δάσος. Βρήκα βολβούς», θα μου απαντούσε η αδερφή μου.


Και η μάνα μου θα έλεγε κάτι σαν «Στιφάδο».


Ο πατέρας μου δεν είναι και τόσο ομιλητικός. Θα άναβε τη φωτιά και θα λεγε απλώς «Μιαμ».


Τώρα απλώς ανοίγω το ψυγείο.


Έχει και τα θετικά του. Ας πούμε τώρα που πεινούσα δεν έφτιαξα ένα απλό τοστ. Λέω στον εαυτό μου πως ανοίγω νέους δημιουργικούς δρόμους. Έβαλα κοτόπουλο (που ‘χε μείνει από χτες), μουστάρδα, ζαμπόν, τυρί και κρέμα κάστανο. Ήταν ενδιαφέρον και την επόμενη φορά ίσως δοκιμάσω στη θέση του κάστανου, φυστικοβούτυρο. Θα δούμε.

Λίγες μέρες πριν κανείς δε μπορούσε να το φανταστεί. Όλο αυτό έμοιαζε να ναι μακριά, στην Κίνα. Θυμήθηκα μια μαλακία που μου είπε ένας θεολόγος στο Γυμνάσιο, όταν τον ρώτησα


«Κύριε, πως ξέρετε πως υπάρχει Θεός;».


Εκείνος μου απάντησε «και εσύ πως ξέρεις πως υπάρχει η Κίνα; Δεν έχεις πάει ποτέ, δεν την έχεις δει, κι όμως ξέρεις πως είναι εκεί».


Τέτοια ερωτήματα πλέον τα αποφεύγω. Αλήθεια, το βρίσκω ανιαρό και αδιάφορο αν υπάρχει ένας χοντρούλης κύριος με μούσια, μια αφροαμερικανή νταρντάνα, ένας χοντρούλης καραφλός ασιάτης κάπου ψηλά και μας προσέχει/τιμωρεί/καθορίζει τις μοίρες μας. Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Αν υπάρχει, θα είναι χοντρούλης ή χοντρούλα. Όταν ήμουν μικρός και ακόμα αναρωτιόμουν πως θα έμοιαζε, φανταζόμουν τον Θεό με κιτρινισμένα δάχτυλα να καπνίζει στριφτά τσιγάρα και να πίνει μπύρες. Τώρα αν με ενδιέφερε η εικόνα του, θα τον έπλαθα στη φαντασία μου, ως τζεντερ φλούιντ, έναν χοντρό Ζίγκι Σταρνταστ ή έστω μια ψηλή γεροδεμένη ντραγκ κουϊν με φανταχτερά φορέματα. Και φτερά. Η προσωπική μου θρησκευτική αναζήτηση τελείωσε όταν ρώτησα τον ίδιο θεολόγο που πάει ένας μη χριστιανός που όμως είναι καλός άνθρωπος. Μου απάντησε πως όσοι δεν είναι χριστιανοί πάνε στην Κόλαση ανεξαρτήτως. Τόσο εύκολο.


Ο ιός ήταν για μένα αόρατος, αγνόησα την ύπαρξή του, βρισκόταν μακριά. Και αυτό που στην περίπτωση του Θεού είναι η λύση, τώρα είναι το πρόβλημα.

Συχνά νιώθω πως παραβλέπω τι συμβαίνει γύρω μου. Νιώθω πως ενώ βομβαρδίζομαι από πληροφορίες, η δυνατότητα μου για δράση είναι περιορισμένη. Πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο, τα μαθαίνω αλλά είτε είναι μακριά, είτε εγώ είμαι μικρός για να κάνω κάτι.


Πριν λίγες μέρες χιλιάδες στοιβάχτηκαν στα σύνορα σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής και ακόμα είναι εκεί, φωτιές σε σχολεία, ακροδεξιά αντανακλαστικά βαθιά ριζωμένα μέσα στον κόσμο.


Πλένω τα χέρια μου, τα τρίβω με αντισηπτικό αλλά αυτό που με απειλεί δε θα φύγει τόσο εύκολα, γιατί δεν είναι μόνο μια πανδημία, είναι δομικό στοιχείο ενός κόσμου σε παρακμή. Και εντάξει εγώ τώρα, έχω το στομάχι μου γεμάτο. Ωστόσο, πάντα αμφέβαλα για το πόσο ακόμα. Τα πράγματα δεν είναι τόσο μακριά όσο φαντάζουν.


Τρώω μια ακόμη μπουκιά τοστ. Θα βγω να περπατήσω απόψε στου δρόμους μιας πόλης φάντασμα. Τουλάχιστον, τώρα η Αθήνα έγινε μια σωστή ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Κανείς δεν κυκλοφορεί έξω μετά τις 7, όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά και σώματα «ασφαλείας» περιπολούν τις γειτονιές. Όμορφα.


Κάτι μου γαργαλάει το λαιμό.

Βήχω ελαφρώς.

«Γκούχου»

Λες;

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png