• Όλγα Ρούσσου

It's Just A Stupid Bus

Γιατί το Sex Education με έκανε να ανατριχιάσω και να συγκινηθώ ταυτόχρονα, σε μία σκηνή.


Καμιά φορά, το Netflix, εκεί που έχεις απογοητευτεί από ορισμένα σενάρια και νιώθεις ότι τα έχεις δει όλα, κάνει ένα διαμαντάκι, και βρίσκεις τον εαυτό σου να χειροκροτάει με δάκρυα στα μάτια μπροστά στην οθόνη. 


Κάπως έτσι έκανα κι εγώ όταν είδα το 7ο επεισόδιο του 2ου κύκλου της σειράς Sex Education. Ενώ έχουμε δει πολλές φορές αναφορές και δηλώσεις κατά του βιασμού σε ταινίες αλλά και σειρές, δεν θυμάμαι να έχω δει ποτέ ένα σενάριο που να θίγει τόσο ρεαλιστικά το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης, και να εστιάζει στο ότι είναι ένα κοινό που έχουν πολλές γυναίκες μεταξύ τους.


Κάπου στη μέση της σειράς, η Aimee, φίλη της Maeve(της πρωταγωνίστριας), σε προηγούμενο επεισόδιο δέχεται σεξουαλική παρενόχληση στο λεωφορείο, κάτι το οποίο μετά το γεγονός, την αποτρέπει να ανέβει ξανά. Όταν την ρωτάει ο φίλος της γιατί άργησε 3 ώρες στο ραντεβού τους, εκείνη λέει πως ήθελε να περπατήσει γιατί θεωρεί το περπάτημα αναζωογονητικό. Είναι μία κοπέλα που εξαιτίας ενός τραυματικού περιστατικού, δεν είναι πλέον ικανή να παίρνει το λεωφορείο, μία καθημερινή της συνήθεια.


Στο επεισόδιο λοιπόν, βλέπουμε ένα γκρουπ έφηβων κοριτσιών, και η καθηγήτριά τους, τους έχει βάλει για τιμωρία να ετοιμάσουν μία παρουσίαση, σχετικά με κάτι που όλες τις ενώνει. Έξι κοπέλες, ένας χώρος μελέτης στην βιβλιοθήκη, και δύο ώρες στην διάθεσή τους. Μετά λοιπόν από πολύωρη συζήτηση, και δύο καβγάδες, η Aimee ξεσπάει, και συνειδητοποιεί πόσο πραγματικό πόνο και εκνευρισμό της προκάλεσε το περιστατικό που έζησε, και ακολουθεί μία σκηνή στην οποία όλες οι κοπέλες εξιστορούν τις φορές που κάποιος άντρας ασέλγησε σε αυτές. Το επεισόδιο τελειώνει με μία υπέροχη σκηνή, στην οποία όλες οι κοπέλες, παρόλο που έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους, και μπορεί να μην αντέχουν να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο κάποιες από αυτές, συναντιούνται στην στάση που έπαιρνε η Aimee το λεωφορείο, για να την βοηθήσουν να ανέβει ξανά. Η Maeve λέει στην Aimee, η οποία παγώνει μπροστά στην πόρτα του λεωφορείου, με έναν πολύ καθησυχαστικό τρόπο: “It’s just a stupid bus!”. Και δεν μπορείς να μην βουρκώσεις. 


Ζούμε στο 2020, και δεν νομίζω πως έχουν εξαλειφθεί τα έμφυλα στερεότυπα στο σχολικό περιβάλλον. Εκ των πραγμάτων, το rape culture γεννιέται εκεί. Όταν από την οικογένεια δημιουργείται στο παιδί η πεποίθηση ότι είναι ανώτερο ή κατώτερο, με βάση τις φυλετικές νόρμες που έχει φτιάξει η κοινωνία, στο σχολείο φέρεται και με την ανάλογη συμπεριφορά. Τα αγόρια θεωρούν αστείο να επιβάλονται στα κορίτσια, με χυδαίο τρόπο, είτε λεκτικά είτε σωματικά, όπως και να τραμπουκίζουν τα “αδύναμα” αγόρια, με την δικαιολογία ότι “έτσι πρέπει να είναι ο άντρας”. Ως αποτέλεσμα, στο μέλλον, όταν τα αγόρια γίνονται άντρες, υιοθετούν σεξιστικές συμπεριφορές, χωρίς να συνειδητοποιούν τον αντίκτυπο που αυτές έχουν πάνω στις γυναίκες και τον τρόπο που εκείνες βλέπουν τον εαυτό τους. Αντίστοιχα, τα κορίτσια, αν δεν εφοδιαστούν με τις κατάλληλες γνώσεις, από τους γονείς τους και τους δασκάλους, και την δύναμη να μπορούν να αντιμετωπίζουν αυτή την συμπεριφορά, καταλήγουν να γίνονται παθητικοί δέκτες της τοξικής αρρενωπότητας των αγοριών, όπως και να νιώθουν ανίκανες να υποστηρίξουν και άλλα κορίτσια όταν βρεθούν στην ίδια θέση. Ως αποτέλεσμα, η ντροπή και το στίγμα που υπάρχει γύρω από την σεξουαλική παρενόχληση, αναπτύσσονται στο σχολείο και την εφηβική ηλικία. 


Όμως αυτή η σειρά, με αυτό το επεισόδιο, έβαλε το δικό της λιθαράκι για να σπάσει το στίγμα, και να δείξει πόσο μεγάλη σημασία έχει η γυναικεία αλληλεγγύη και ο όρος “girl power”. Έδειξε χωρίς πολύ sugar coating, πώς υιοθετούνται από αυτή την ηλικία οι φεμινιστικές συμπεριφορές. 


Οι γυναίκες μπορεί μεταξύ μας να έχουμε πολλές διαφορές, όμως όταν έχουμε κοινές εμπειρίες, που γεννιούνται από παμπάλαιες πατριαρχικές συμπεριφορές που υπάρχουν μέχρι και σήμερα, ενωνόμαστε, βοηθάμε η μία την άλλη και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερα, να συνεχίσουμε την ζωή μας, να επιστρέψουμε στα πράγματα  και τις εμπειρίες που μας κάνουν ευτιχισμένες, ενώ μπορεί κάποιος να μας έχει αναγκάσει, με βίαιο τρόπο, να τις δούμε με άλλο μάτι. Η γυναικεία αλληλεγγύη είναι ένας από τους παράγοντες που μπορεί να βοηθήσουν μία γυναίκα να ξεπεράσει ένα τόσο τραυματικό γεγονός. Μερικές φορές, η αίσθηση ότι δεν είναι η μόνη που το έχει περάσει, ίσως να είναι και ο μόνος τρόπος. Θεωρώ πως η γυναικεία αλληλεγγύη και η ένωση που υπάρχει ανάμεσα στις περισσότερες γυναίκες με κοινό τέτοιου είδους άσχημες καταστάσεις, είναι μεγάλα εφόδια για την αντιμετώπισή τους. Και κάποια στιγμή η βόλτα με το λεωφορείο μπορεί να μην φαίνεται τόσο βουνό.


Κάπου εδώ θέλω να εκφράσω τι πραγματικά σημαίνει για εμένα φεμινισμός και γιατί είμαι αντίθετη με το πώς μερικές φορές προβάλλεται στα μίντια. Για εμένα, φεμινισμός δεν σημαίνει “υποστηρίζω μία γυναίκα με της οποίας τις απόψεις και πεποιθήσεις είμαι τελείως αντίθετη, μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα”. Αντιθέτως πιστεύω πως όταν αντιμετωπίζεις έναν άνθρωπο μόνο με παράγοντα και κριτήριο το φύλο του, κρύβονται έμφυλα στερεότυπα. Επίσης, στα σόσιαλ μίντια βλέπουμε κατά καιρούς γυναίκες να φέρονται σεξιστικά στους άντρες, αποκαλώντας τους εαυτούς τους φεμινίστριες, κάτι το οποίο πιστεύω δεν είναι αντιπροσωπευτικό του σύγχρονου φεμινισμού. Θεωρώ πως φεμινιστές πρέπει να αποκαλούνται όσοι υποστηρίζουν και αγωνίζονται για τις καταπιεσμένες γυναίκες και τις γυναίκες που αναγκάζονται να ανέχονται συμπεριφορές, βάσει του φύλου τους, και όσοι υποστηρίζουν ανεξαρτήτως φύλου, οποιονδήποτε ακμάζει και ανθίζει στην ζωή του. 


Ελπίζω να βλέπουμε όλο και περισσότερο στην σύγχρονη ψυχαγωγία, αναφορές σε θέματα που αφορούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες, από την πιο ασήμαντη στην πιο σημαντική, με τόσο ρεαλιστική προσέγγιση.

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png