• Λοϊζος Μπιτσικώκος

Η ελευθερία βλάπτει σοβαρά την υγεία


Πως είναι να ξυπνάς σε μία δυστοπία; Αρχικά είσαι σε άρνηση. Λες δε μπορεί, θα το 'χα καταλάβει. Μα έγινε σταδιακά και μεθοδευμένα. Η συνειδητοποίηση ήρθε απλώς απότομα.


Εντωμεταξύ, νομίζεις πως οι ταινίες και τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας σε προετοιμάζουν. Και είναι αλήθεια, αλλά μόνο εν μέρει.


Ας δούμε, για παράδειγμα, τις ταινίες με ζόμπι. Μας προειδοποιούσαν όχι για αόρατους εχθρούς αλλά για ορατούς. Σάπια κρέατα που κυνηγούν ανθρώπους για να τους φάνε το μυαλό. Τουλάχιστον όσους δεν έμειναν κλεισμένοι σπίτι. Γιατί κάποιοι τολμούν να βγούνε έξω. Αν και συνήθως δεν το επιλέγουν μόνοι τους. Το διαλέγει αυτός που κινεί τα νήματα. Δηλαδή, ο σεναριογράφος. Και είναι ο ίδιος που εξ αρχής αποφάσισε οι ήρωες να μείνουν σπίτι εξαιτίας της επιδρομής των ζόμπι. Ακούγεται οικείο, όχι;


Το ερώτημα που με βασανίζει όμως είναι: «Ξέρεις αλήθεια ποιος είναι ο κακός στις ταινίες με ζόμπι;». Γιατί αντικειμενικά, οι άνθρωποι στο παράλληλο αυτό σύμπαν βγάζουν τους χειρότερους εαυτούς τους. Κάποιοι άλλοι, κακεντρεχείς, λένε πως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.


Προσωπικά, είμαι πάντα με τα ζόμπι. Παρόλο που με αηδιάζουν και φοβάμαι. Τα ζόμπι είναι οι πραγματικοί επαναστάτες. Νομίζω συμβολίζουν το νέο που φοβίζει πάντα το κατεστημένο. Κάθε φορά που τρώνε ένα μυαλό, η ιδέα τους μεταδίδεται ακαριαία. Συντελείται μια αποκάλυψη. Μια αλλαγή κοσμοθεωρίας. Οι άνθρωποι γίνονται ζόμπι. Όμως τα ζόμπι δε μπορούν ποτέ να γίνουν πάλι άνθρωποι.


Εγώ λοιπόν αν έπαιζα σε ταινία με ζόμπι, θα προτιμούσα να είμαι ελεύθερος. Να περιφέρομαι σε άδειες πόλεις. Το τίμημα ας είναι μόνο να σαπίζω. Αργά και βασανιστικά. Και στην τελική τα ανθρώπινα μυαλά μπορεί να είναι αηδιαστικά, αλλά μπορεί και να ναι πολύ νόστιμα. Σαν τον τραχανά.


Και με αυτές τις σκέψεις βρέθηκα μια Κυριακή πρωί στο κρεβάτι μου. Και στην πραγματικότητά μου, ο εχθρός δεν είναι ούτε τα ζόμπι, ούτε αόρατος. Δεν είναι καν οι ίδιοι οι άνθρωποι (ακόμα τουλάχιστον). Σήμερα για μένα εχθρός είναι η κρατική καταστολή.


Οι πλατείες δε γίνεται να κλείνουν. Απαγόρευση βραδινής κυκλοφορίας δε νοείται. Τελεία. Εκτός αν μιλάμε για καθεστώτα άλλου τύπου. Αλλά τότε να το πούμε και να το συμφωνήσουμε ξεκάθαρα. Να το καταλάβουμε όλοι. Γιατί εγώ, πέρα από όλα τα άλλα μου ελαττώματα, είμαι και χαζός. Και θέλω όλα να λέγονται ρητά. Μόνο και μόνο τότε μπορούμε να εναντιωθούμε. Αλλιώς ζούμε στην πλάνη που έχει δημιουργήσει ο φιλευθερισμός. Η ελευθερία μου τελιώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.


Όμως ποιος αποφασίζει τις ελευθερίες μου; Στον κόσμο των κοινωνικών δικτύων, ας πούμε, σίγουρα δεν είμαι ελεύθερος. Γιατί αν πω π.χ. «Ο Μητσοτάκης είναι μπουμπούνας και αυτό είναι αλήθεια» (που είναι), κάποιος θα μου κάνει αναφορά. Είτε για ρητορική μίσους, είτε για διάδοση ψευδών ειδήσεων. Επομένως, είμαι ελεύθερος να μιλάω δημόσια για όσα αποφασίζει όχι μόνο ένας αδιαφανής εποπτικός μηχανισμός λογοκρισίας, αλλά και οι συμμετέχοντες στο μέσο. Η γνώμη μου είναι ελεύθερη να ακουστεί όσο δεν ενοχλεί.


Και πότε είμαι ελεύθερος να πάω να κάτσω σε μία πλατεία; Ω εκεί τα πράγματα είναι πραγματικά δύσκολα. Ο ιός μεταδίδεται σε συνωστισμό. Και αν δε, η χαζογκόμενα με την οποία βγαίνω, ως υπεύθυνος εμετικός άντρας (που με μαεστρία υποδύεται ο Χρήστος Λούλης) θέλει να πάμε στην πλατεία, πρέπει να της τα πω αντρίκια και σταράτα. Τι ωραία που μυρίζει η πλύση εγκεφάλου. Και πολύ χρήσιμα θα ήταν τα ζόμπι σε αυτή την περίπτωση. Μια δαγκωματιά και καθάρισες.


Παράλληλα ούτε ένα παράνομο μπαρ δε μπορούμε να ανοίξουμε. Κι ούτε ένα όργιο να οργανώσουμε. Αλλά ξέχασα, μένουμε ασφαλείς. Εκτός και αν γίνονται και τα δύο και δεν έχω πάρει πρέφα. Πράγμα που θα με στενοχωρούσε ακόμα περισσότερο και από την κρατική καταστολή.


Ίσως δε θέλω να μείνω ασφαλής. Γιατί η ασφάλεια βρωμάει συντήρηση. Δεν είμαι ανεύθυνος. Κάθε άλλο. Δε συναναστρέφομαι ούτε γέρους, ούτε ανθρώπους με αναπνευστικά, ούτε πρώην καρκινοπαθείς. Και γι’ αυτό θα κυκλοφορώ σε δρόμους και πλατείες, σε βουνά και θάλασσες. Θα είναι η μικρή μου ασήμαντη πράξη ανυπακοής.

Αυτό που ξημερώνει είναι ακραίο και περίεργο. Οτιδήποτε μου φαίνεται ανθρώπινο και δομικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης, γίνεται παράνομο. Μόνο η οικονομία νομιμοποιείται και μόνο η αγορά επιτρέπεται να λειτουργεί ελεύθερη. Πασπαλίζουμε με λίγη επιστημονική αυθεντία και έχουμε το τέλειο μείγμα που θα εξουσιάζει για πάντα τον κόσμο.


Ο έρωτας, η φιλία, η αγάπη, η κοινωνικότητα, η ανταλλαγή, μένουν στον πάγο μέχρι να βρεθεί εμβόλιο. Κοίτα να δεις πως μοιάζει αυτό με τη Δευτέρα Παρουσία! Θα ζήσω ως καλός χριστιανός, δε θα ενοχλώ, θα κάνω ότι μου λένε και ο Θεός είναι μεγάλος. Θα έρθει μια μέρα, θα με πάρει κοντά του και θα τρωω πίτσα κάθε βράδυ στον παράδεισο (χωρίς τις θερμίδες). Γιατί ο Θεός είναι η απόλυτη αυθεντία. Ξέρει τι είναι σωστό και τι λάθος, τι υπεύθυνο και τι ανεύθυνο.


Το εμβόλιο που χρειάζεται είναι άλλο. Ή μάλλον είναι τα ζόμπι. Αλλά δε βλέπω καμία επιδρομή τους στον ορίζοντα.


Επιμένω να ζω με ψυχραιμία. Και στην τελική, ας κολλήσω, κι ας πεθάνω. Τότε τουλάχιστον θα είμαι ελεύθερος πραγματικά. Αν και δεν είναι η επιθυμητή λύση. Και τελωσπάντων, μην το δοκιμάσετε στο σπίτι.


Η ελευθερία βλάπτει σοβαρά την υγεία σας.


Η ελευθερία βλάπτει εσάς και τους γύρω σας.


  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png