• Μαρίνα Κρασαδάκη

Girls and Boys του Dennis Kelly

Τον Οκτώβριο που μας πέρασε ανέβηκε για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή το θεατρικό έργο του Dennis Kelly, Girls and Boys, και, όπως είπε και ο ίδιος ο Kelly στη συνέντευξη του στο περιοδικό Guardian, δεν μπορείς να μιλήσεις για αυτό το έργο χωρίς να αποκαλύψεις τι συμβαίνει σε αυτό, αλλά είναι κάτι για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε.

Λίγα λόγια και υπόθεση

Το Girls and Boys έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του τον Φεβρουάριο του 2018 στο Βασιλικό Θέατρο του Λονδίνου. Στην Ελλάδα ο μονόλογος φιλοξενείται από την σκηνή του Θεάτρου 104, Ευμολπίδων 41 στον Κεραμεικό, όπου πρωταγωνιστεί η Δώρα Παρδάλη, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Άννας Μαρίας Στεφαδούρου. Μια γυναίκα γνωρίζει τον μέλλοντα σύζυγο της σε ένα αεροδρόμιο. Ένας έντονος, παθιασμένος, τρελός έρωτας. Σύντομα αρχίζουν την κοινή τους ζωή. Αγοράζουν σπίτι, χτίζουν καριέρες, κάνουν παιδιά – μια συνηθισμένη οικογένεια. Μέχρι που εκείνος αρχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη δουλειά του, ενώ εκείνη απολαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη επαγγελματική αναγνώριση. Οι ισορροπίες ανατρέπονται.

“Η κοινωνία δεν φτιάχτηκε για τους άνδρες. Φτιάχτηκε για να σταματήσει τους άνδρες

Συγγραφέας

Ο Dennis Kelly, ο οποίος γεννήθηκε το 1970 στο Μπάρνετ του Λονδίνου, ζει και εργάζεται ως συγγραφέας στο Λονδίνο. Είναι γνωστός για τα θεατρικά του έργα, Matilda the musical και πολλά άλλα, ενώ στην εργογραφία συναντάμε επίσης κάποια βιβλία και σειρές. Στη συνέντευξη του στο περιοδικό Guardian για το Girls and Boys είπε χαρακτηριστικά:

“Δεν έχω υπάρξει βίαιος, αλλά μόνο επειδή δεν είμαι καλός σε αυτό. Δεν ήμουν ποτέ ο σκληρός άνδρας, αλλά πιθανότατα υπάρχει ένα μέρος μου που θα ήθελε να σκοτώσει κάποιον. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν φαντασιώνομαι πάνω στη βία, για την ακρίβεια με αηδιάζει κάπως, αλλά θεωρώ ότι υπάρχει μία εκδοχή μου κάπου σε ένα παράλληλο σύμπαν που την απολαμβάνει. Πολλοί άνδρες το κάνουν. Υπάρχει κάτι μέσα στους άνδρες που τους στρέφει προς τη βία και η ανατροφή και επίγνωση είναι το αντίδοτο”

Σε μία συνάντηση μετά την παράσταση με την ομάδα “Royal Court Young Agitators” η οποία εξελίχθηκε σε μια μικρή συνέντευξη, ενώ απάντησε και σε πολλές ερωτήσεις το κοινού, ο Kelly αποκάλυψε πως δεν είχε σκεφτεί καν να δώσει ονόματα στην πρωταγωνίστρια και τον σύζυγο της. Πιο συγκεκριμένα για τον σύζυγο, είπε πως ήθελε να τον γνωρίσει το κοινό μόνο από τα λόγια της πρωταγωνίστριας και όσο τον γνώριζε και η ίδια, μιας και στην κορύφωση της πλοκής καταλήγει πως δεν τον ήξερε μάλλον τόσο καλά. Το συγκεκριμένο έργο είναι για εκείνη και όχι για αυτόν επισήμανε ενώ στο Guardian αναφέρθηκε σε sequel του έργου με τίτλο Boys and Girls, αυτή την φορά για εκείνον, αλλά δυστυχώς επρόκειτο περισσότερο για περιπαιχτικό σχόλιο παρά για μία υπόσχεση για το μέλλον.

Ο συγγραφέας ξεκίνησε να γράφει το θεατρικό αυτό έργο καθώς περίμενε να επιβιβαστεί στην πτήση του στο αεροδρόμιο της Νεάπολης στην Ιταλία, όπως ακριβώς και η πρωταγωνίστρια του. Σε μια άλλη ερώτηση μας φανερώνει ποια ήταν η πηγή έμπνευσης του για αυτό το έργο· η ανάπτυξη μίας σχέσης από την αρχή μέχρι το τέλος και τι τροπές παίρνει στη διάρκεια της, αλλά κυρίως το γεγονός ότι έφτασε στα αυτιά του ο όρος “family annihilation” ή αλλιώς “οικογενειακός αφανισμός”.

Οικογενειακός Αφανισμός

Ο οικογενειακός αφανισμός είναι η δολοφονία μελών της οικογένειας και αγαπημένων προσώπων του δολοφόνου, πολύ συχνά παιδιά. Σε πολλές περιπτώσεις μετά τη δολοφονία έπεται και η αυτοκτονία του ίδιου. Σε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Howard Journal of Criminal Justice, η ανάλυση της οποίας παρουσιάζεται στο ηλεκτρονικό περιοδικό Wired και η οποία φαίνεται να λήφθηκε υπόψη και στην συγγραφή του έργου, εξετάστηκαν 71 υποθέσεις “οικογενειακού αφανισμού”. Από τα 71 εγκλήματα, τα 59 διαπράχθηκαν από άνδρες και το 55% αυτών ήταν στα 30 τους όταν αυτό συνέβη. Εντύπωση έκανε το γεγονός ότι δεν φάνηκε το φαινόμενο να σχετίζεται με ιστορικό εγκληματικής συμπεριφοράς ή ψυχικής νόσου. Επρόκειτο για καθημερινούς πατέρες και συζύγους. Οι άνδρες θήτες αυτών των εγκλημάτων κατατάχθηκαν σε τέσσερεις κατηγορίες, κυρίως με βάση τα κίνητρα τους (οι ερευνητές θέλησαν να διεξάγουν άλλη έρευνα για τα γυναικεία κίνητρα): 1. οι Αυτοδίκαιοι, ήταν εκείνοι οι άνδρες οι οποίοι θεωρούσαν την γυναίκα ή πρώην γυναίκα τους υπαίτια για την καταστροφή της οικογένειας τους και μέσω αυτής τους της πράξης αποζητούσαν εκδίκηση, 2. οι Απογοητευμένοι, ήταν οι άνδρες που ένιωθαν ότι η οικογένεια τους τούς είχε απογοητεύσει, όπως σε περιπτώσεις που τα παιδιά δεν εναρμονίζονταν με τις πεποιθήσεις του, 3. οι Άνομοι, πρόκειται για άνδρες που αντιμετωπίζουν την οικογένεια ως έπαθλο της οικονομικής τους άνθησης και όταν έρθουν αντιμέτωποι με μία πτώχευση ή γενικότερα με οικονομική ύφεση η οικογένεια τους παύει να υπηρετεί αυτό τον σκοπό, και 4. οι Παρανοϊκοί, δηλαδή οι άνδρες οι οποίοι νιώθουν την ανάγκη να προστατεύσουν την οικογένεια τους από μία κατάσταση την οποία οι ίδιοι αντιλαμβάνονται σαν απειλή.

Δεν θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη στιγμή που άρχισε το πράγμα να ξεφεύγει μεταξύ μας – θυμάμαι ότι βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση ξαφνικά”

Είναι το Girls and Boys μία επίθεση στο ανδρικό φύλο;

Όχι. Όπως λέει και η ίδια η πρωταγωνίστρια κατά την εξιστόρηση της, κι εκείνη δεν υπήρξε αγία, αλλά ακούμε μόνο τη μία πλευρά της ιστορίας. Έτσι δεν γίνεται πάντα όταν μιλάει μόνο ο ένας; Το έργο μιλάει για την συσχέτιση του ανδρικού φύλου με την πλειοψηφία των εγκλημάτων που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή και παλιότερα καθώς και για την ανάγκη του για εξουσία. Δεν εξετάζεται αν αυτή είναι μία έμφυτη επιθυμία την οποία έχουν μέσα τους οι άνδρες ή κάτι που εμφυτεύεται από την κοινωνία στο υποσυνείδητο των ανδρών, παρ’ όλο που φαίνεται ο συγγραφέας να πιστεύει πως ισχύει η πρώτη περίπτωση χωρίς να αποκλείει την δεύτερη. Μπορώ να παραδεχτώ ότι υπήρχαν μικρά αποσπάσματα με τα οποία μπορούσα να διαφωνήσω όσον αφορά την σύγκριση των δύο φύλων που έγινε, αλλά νομίζω αν εστίαζα σε αυτά θα κοιτούσαμε το δένδρο και θα χάναμε το δάσος. Παρ’ όλα αυτά, βγαίνοντας από την αίθουσα δεν είδα κάποιον άνδρα προσβεβλημένο από αυτό που είδε ή άκουσε. Άλλωστε, οι συμπεριφορές που εξετάζει το έργο δεν είναι τόσο κυριολεκτικές όσο μεταφορικές. Δεν μιλάει τόσο για τις βιαιοπραγίες που γίνονται από άνδρες, όσο για τις απερίσκεπτες συμπεριφορές που αντιστοιχούν σε “κορίτσια και αγόρια” και όχι σε άνδρες και γυναίκες. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα έργο γραμμένο από την πένα ενός άνδρα.

Σημείωμα σκηνοθέτιδος

“Η οπτική της δικής μας παράστασης και η κύρια προτεραιότητα μας είναι να ειπωθεί αυτή η ιστορία, στην Ελλάδα, τώρα. Όλον αυτό τον καιρό που η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε κρίση, επιχειρήσεις, η μία μετά την άλλη, κλείνουν και οι άνδρες συχνά δεν μπορούν πια να προσφέρουν οικονομικά στο σπίτι και την οικογένεια. Σε αυτές τις συνθήκες αμέτρητα ζευγάρια έρχονται αντιμέτωπα με μία σκληρή πραγματικότητα: αδυνατούν να διαχειριστούν αλλαγές στο ενδοοικογενειακό τους περιβάλλον, ειδικά όταν πρόκειται για αλλαγές στην εισοδηματική τους ισορροπία. Οι ρόλοι του αρσενικού και του θηλυκού ορίζονται και εξυπηρετούνται, σχεδόν ασυνείδητα, από ετεροπροσδιορισμούς, παλαιικούς νόμους και ένα συντηρητισμό, που κάποιοι θέλουν να πιστεύουν ότι έχει ξεπεραστεί. Όχι στην ουσία του, όμως. Συναισθηματικά ανώριμοι και θεμελιωδώς ανασφαλείς, φέρονται σαν “κορίτσια και αγόρια”, με συνέπειες τέτοιες που η παράβλεψη τους ισοδυναμεί με σιωπηρή συναίνεση στο έγκλημα” - Άννα Μαρία Στεφαδούρου

Εν κατακλείδι Προσωπικά μόνο καλές εντυπώσεις και θετικά συναισθήματα έχω για τη συγκεκριμένη παράσταση. Η ερμηνεία της Δώρας Παρδάλη ήταν συγκλονιστική, ένιωθα πως έβλεπα πραγματικά μπροστά μου μία μαμά να παίζει και να τσακώνεται με τα δύο της παιδιά, ενώ βρήκα την σκηνοθεσία εξαιρετικά εύστοχη. Είμαι απίστευτα ευγνώμων που εκείνο το βράδυ της Δευτέρας μετά το μάθημα αποφάσισα να πάω να δω αυτή την παράσταση και δεν άφησα την κούραση μου να με οδηγήσει κατευθείαν σπίτι και το ίδιο θα συμβούλευα να κάνετε κι εσείς.

Πληροφορίες παράστασης Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Στεφαδούρου Σκηνικά: Ηλέκτρα Σταμπούλου Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας Trailer: Έλενα Κώτση Teaser: Γιώργος Μακρής Παίζει η Δώρα Παρδάλη Θέατρο 104, Ευμολπίδων 41, Κεραμεικός Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 έως 26 Μαρτίου Τιμή εισιτηρίου 12 ευρώ, 8 ευρώ (μειωμένο)

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png