• Λοϊζος Μπιτσικώκος

Δεν κάθομαι εδώ




Ηλεκτρικός. ΚΑΤ. Κοιτάω την οθόνη ΠΡΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ. Τρία λεπτά. Οι πόρτες ανοίγουν. Κάθομαι. Η απέναντι θέση γράφει: «ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΕΔΩ».


Αναρωτιέμαι τι να εννοεί. Όντως δεν κάθομαι εκεί αφού κάθομαι εδώ, αλλά τότε αν κάθομαι εδώ πως δεν κάθομαι εδώ. Μπέρδεμα. Και αν το λέει μεταφορικά; Εγώ εδώ κάθομαι. Ο ηλεκτρικός πάντως προχωράει.


ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΝΕΡΑΤΖΙΩΤΙΣΣΑ.


Οι πόρτες ανοίγουν. Ανάμεσα στο πλήθος, μπαίνει μία κυρία. Είναι ψηλή, βαμμένη, με πλατινέ ξανθό μαλλί. Κρατάει τα ψώνια της. Η διπλανή μου τετράδα είναι κρατημένη από έναν τροφαντό κύριο, μία κοπέλα που παίζει με το κινητό της και δύο θέσεις «ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΕΔΩ». Η ξανθιά κυρία κάθεται σε μία από τις θέσεις «ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΕΔΩ». Είναι η εξωτερική θέση, δίπλα στον τροφαντό κύριο. Κάποιος όρθιος την κοιτάει. «Εκεί που κάθεστε απαγορεύεται» «Εντάξει, κάθομαι με την πλάτη» Ο γεματούλης τροφαντός κύριος δεν λέει τίποτα. Ούτε η κοπέλα που παίζει με το κινητό της.


ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΣ.


Η ξανθιά κυρία κατεβαίνει. Ένας νεαρός μπαίνει και κάθεται στη θέση της. Η κοπέλα που παίζει με το κινητό απέναντι του λέει: «Δεν πρέπει να κάθεσαι εκεί». Το παιδί της απαντάει: «Παίξε με το κινητό εσύ!».

Το ακούει ο τροφαντός κύριος και τον αρχίζει στα μπινελίκια. «Πως μιλάς έτσι ρε βλάκα» «Ζήτα συγγνώμη από την κυρία» «Πως μιλάς έτσι σε μια κυρία ρε βλάκα» «Βλάκα ε βλάκα» Ο μικρός γελάει πίσω από τη μάσκα του. «Γελάς βλάκα, δεν ντρέπεσαι» Ο μικρός συνεχίζει να χαχανίζει.


ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

ΟΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ


Ένας άντρας μπαίνει και σωριάζεται στην άκρη του βαγονιού. Ένας γυμνασμένος τύπος σηκώνεται από τη θέση και του λέει: «Σβήσε το τσιγάρο ρε αλήτη». Ο αλήτης τον κοιτάει. Γνέφει καταφατικά. Το σβήνει στο πάτωμα. Ο μπρατσαράς γυρνάει στη θέση του. Μια γυναίκα τον ρωτάει «Τι είπε;». «Τι να πει, τίποτα. Ας τόλμαγε να πει κάτι και θα του έδειχνα εγώ». «Ξέρεις τι ήθελε; Ένα γερό χέρι ξύλο! Αυτό ήθελε», λέει με έμφαση εκείνη.

Ο τύπος στο πάτωμα το ακούει και βγάζει τη μάσκα του. Νομίζω πως θα του επιτεθεί αφηνιασμένος. Θα βήξει πάνω του ή κάτι. Όμως απλώς κατεβαίνει στην επόμενη στάση. Ο τραμπούκος συνεχίζει να κάθεται στη θέση του. Κρατάει ένα κράνος και μια τσάντα στρατιωτικής παραλλαγής με την ελληνική σημαία ραμμένη πάνω της.


Στο μυαλό μου τριγυρίζει ξανά η σκέψη, «ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΕΔΩ».


Γιατί να φύγω όμως εγώ; Να φύγουνε αυτοί.

Ξεκινάω μια λίστα με ανθρώπους που θα στείλω στον Άρη.

  1. Τροφαντός κύριος/αυθόρμητος υπερασπιστής γυναικών

  2. Ψηλή κυρία με πλατινέ μαλλιά και ψώνια

  3. Τραμπούκος χρυσαυγουλίτης μπρατσαράς

  4. Η κυρία που είναι επιρρεπής στο δημόσιο λιντσάρισμα

Ξεκινάω με αυτούς, δοκιμαστικά. Μετατρέπω το υπόγειο μου σε μυστικό εργαστήριο κατασκευής πυραύλων.


Τρία, δύο, ένα. Εκτόξευση. Το πείραμα πέτυχε.


Συνεχίζουμε με διεφθαρμένους πολιτικούς/δημοσιογράφους/δικαστικούς/επιχειρηματίες, μπάτσους, σεξιστές, φασίστες (όσους δεν καλύπτουν οι πρώτες κατηγορίες τουλάχιστον), βλαμμένους συγγενείς, τη γειτόνισσα που τινάζει στη μπουγάδα μου τα χαλιά της και τέλος όσους προτιμούν τα γεμιστά με κιμά. Για την τελευταία κατηγορία, δίδεται περίοδος χάριτος με υπογραφή δήλωσης ειλικρινούς μεταμέλειας.


ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ


Ξυπνάω. Είμαι μόνος στο βαγόνι. Σταματάω τις παράλογες σκέψεις μου. Το τρένο όμως δε σταματάει. Κοπανάει στο σταθμό. Ταρακουνιόμαστε. Συνεχίζει το δρόμο του. Φτάνει στη θάλασσα. Βουλιάζει στο λιμάνι του Πειραιά.


Το χάρτινο «ΔΕΝ ΚΑΘΟΜΑΙ ΕΔΩ» επιπλέει στη θάλασσα.


Βουλιάζω. Βουλιάζει. Βουλιάζουμε.


Τα σκατά επιπλέουν.

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png