• Ναυσικά Στεφανίδου

Carlos Rafael Rivera, ο συνθέτης πίσω από το Queen’s Gambit

Αν δεν έχετε δει ακόμα τη νέα σειρά του Netflix “The Queen’s Gambit”, τότε σίγουρα θα έχετε έστω ακούσει γι’ αυτή. Συνήθως αντιμετωπίζω με καχυποψία τις παραγωγές του Netflix, αλλά η συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά πραγματικά με εξέπληξε θετικά.


Δεκαετία του 60’. Μια φιλόδοξη ορφανή κοπέλα, η Beth Harmon, κυριεύεται από το πάθος της για το σκάκι. Εξασκείται αχόρταγα και συγχρόνως παλεύει να ξεφύγει από παιδικά τραύματα και τον εθισμό της στο αλκοόλ.


Με στήριγμα το δυναμισμό, την εξυπνάδα της και ανθρώπους που τη στηρίζουν, καταφέρνει να κατακτήσει τα μεγαλύτερα τουρνουά σκάκι παγκοσμίως, μαζί με τις καρδιές μας. Μια σειρά- ωδή στο γυναικείο δυναμισμό και την εξέχουσα παρουσία μιας νεαρής σε έναν κυρίως ανδροκρατούμενο χώρο, όπως αυτός του σκάκι.



Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Walter Tevis (1983), η σειρά έχει υψηλά στάνταρ παραγωγής, εξαιρετική σκηνοθεσία (Scott Frank) και μοναδικές ερμηνείες (Anya Taylor- Joy στο ρόλο της Beth). Την ατμοσφαιρικότητα της σειράς απογειώνει η μουσική του Carlos Rafael Rivera.




Σε πρόσφατη συνέντευξη του, ο Rivera ομολόγησε ότι τον άγχωσαν οι τακτικές και πολύ συγκεκριμένες αναφορές κλασικής μουσικής στο μυθιστόρημα. Χρειάστηκε μήνες δοκιμών για να βρει μουσικά θέματα που να αγκαλιάζουν σωστά τους χαρακτήρες. Για παράδειγμα, τα σκακιστικά ανοίγματα της Beth ντύθηκαν με πιάνο, δηλώνοντας το υπόβαθρο της, ενώ του Benny με τσέλο.



Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξέλιξη του μουσικού θέματος που συνοδεύει την πρωταγωνίστρια. Στην παιδική της ηλικία η δράση της ντύνεται με μελωδίες στο πιάνο. Καθώς ωριμάζει και φτάνει στην εφηβεία, η ένταση της ενισχύεται με προσθήκη εγχόρδων. Όταν τέλος φτάνει στο αποκορύφωμα της πορείας της στη Σοβιετική Ένωση, η πληθωρικότητα του χαρακτήρα της χρειάζεται τον όγκο ολόκληρης ορχήστρας για να υποστηριχθεί. Όλες αυτές οι αλληλοσυνδέσεις του Riviera, προσδίδουν πνοή στην ιστορία και εξυμνούν τους χαρακτήρες.


Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε μια διαπίστωση του συνθέτη που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Παρομοιάζει τη δυσκολία ενός μουσικού οργάνου με το σκάκι, όσον αφορά την πολύχρονη εξάσκηση και την επιμονή και υπομονή που χρειάζεται, καθώς η πρόοδος σημειώνεται αργά.


Ο Carlos Rafael Rivera κατάφερε επιτυχώς, κατά τη γνώμη μου, να αποτυπώσει στο πεντάγραμμο το χαώδη χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας, ταυτόχρονα με την εσωστρέφεια και τη μαεστρία της.




Υ.Γ: Για τα ανήσυχα πνεύματα εκεί έξω, που παρατηρούν ενδελεχώς τη μουσική, θα ήθελα να μοιραστώ τι αναδύεται σε μένα ακούγοντας το παραπάνω soundtrack Moscow Invitational 1968. Στο 4:24 υπάρχει κάτι έντονα αναγεννησιακό -αν και οι Ρώσοι δεν έχουν ιδιαίτερη παράδοση στο μπαρόκ. Ενώ στο 6:50, κάτι εντελώς Τσαϊκοφσκικό, if I may, σαν κύκνειο άσμα.


  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools