• Όλγα Ρούσσου

Black Female Musicians Matter



© Olga Roussou

Είναι γυναίκες, μαύρες, φεμινίστριες και πάνω απ’ όλα καλλιτέχνιδες που μέσα από τα τραγούδια τους ακούς ανθρώπινες φωνές και αληθινές ιστορίες. Με την επανάσταση που επικρατεί παγκόσμια πλέον, υπέρ της μαύρης κοινότητας, είναι πιστεύω πολύ καλή ιδέα σε όσους μας αρέσουν πολλά είδη μουσικής και συνέχεια ψαχνόμαστε να ακούμε καινούριες και φρέσκιες μουσικές, να εμπλουτίσουμε τις playlists μας με τραγούδια από καλλιτέχνες που ξέρουν πως είναι να ζείς κουβαλώντας τον φόβο του να είσαι δέκτης φυλετικού ρατσισμού.


Προτείνω να διαβαστεί με μουσική υπόκρουση το αδελφάκι του άρθρου:





Lianne La Havas



© 2020 Nonesuch Records


Οι φίλοι μου έχουν μάθει καλά πλέον πόσο την θαυμάζω (τους έχω πρήξει δηλαδή)! Την ανακάλυψα πριν ένα χρόνο μέσα από το τραγούδι Night School(2011), όμως μέσα στην καραντίνα ήταν που πραγματικά την λάτρεψα. Είχα άπλετο χρόνο να ακούω μουσική, οπότε έκατσα ένα απόγευμα και άκουσα ολόκληρο το Blood(2015) και έπαθα πλάκα. Μέσα από αυτό ξεχώρισα τρία τραγούδια, το Green & Gold, με το οποίο θέλησε να τιμήσει την Τζαμαϊκανή της καταγωγή, το Unstoppable, και το Tokyo.


Η υπέροχη φωνή της σε συνδυασμό με την jazz/soul και ταυτόχρονα indie ακουστική των τραγουδιών της, την κάνουν ξεχωριστή.

Πρόσφατα, συγκεκριμένα στις 17 Ιουλίου, βγήκε το τρίτο άλμπουμ της, με τίτλο Lianne La Havas και είναι το πιο προσωπικό της, από τα δύο προηγούμενα, με τα τραγούδια να εξιστορούν την ζωή μίας σχέσης. Το πρώτο track είναι η ολοκληρωμένη version του τελευταίου, λέγεται Bittersweet, και είναι μια απελευθερωτική έκφραση αρνητικών και γλυκόπικρων συναισθημάτων, που έρχεται σε αντίθεση με τραγούδια όπως το Can't Fight και το Read My Mind, που μιλάνε για την ελευθερία και την ξεγνοιασιά στην αρχή της σχέσης. Στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνεται και διασκευή του Weird Fishes των Radiohead, με την Lianne να μένει πιστή στον δικό της ήχο και να φτιάχνει κάτι μοναδικό.



Brittany Howard



© 2019 Danny Clinch


Η βασική τραγουδίστρια των Alabama Shakes και Thunderbitch, και μέλος των Bermuda Triangle, το καλοκαίρι του 2019 έκανε το σόλο ντεμπούτο της με το πρώτο της άλμπουμ με όνομα Jaime. Το αφιέρωσε στην μεγάλη της αδερφή Jaime, η οποία πέθανε από ρετινοβλάστωμα σε εφηβική ηλικία. Προσβλήθηκε από αυτό και η Brittany, η οποία όμως το ξεπέρασε.


Μέσα απο αυτό το άλμπουμ ανοίγεται και προβάλλει προσωπικές της ιστορίες. Ιστορίες για την σχέση της με την θρησκεία, έχοντας μεγαλώσει στην Alabama, όπου οι περισσότερες οικογένειες μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τις αξίες της εκκλησίας, και ιστορίες για το τραυματικό της παρελθόν. Έχοντας εμφανείς επιρροές από Prince και Led Zeppelin, όπως ακούγονται στο Stay High και στο 13th Century Metal, δημιούργησε ένα άλμπουμ με ήχο που συνδυάζει funk με rock και jazz στοιχεία. Με το τραγούδι Georgia, κάνει μια ωδή στην queer ταυτότητά της, έχοντας μεγαλώσει σε μία κοινωνία όπου ήταν -το λιγότερο- κατακριτέο να είσαι queer.




Emily King



© 2019 ATO Records


Με ένα πλούσιο μουσικό background, με γονείς μουσικούς που συναναστρέφονταν καλλιτέχνες όπως ο Dizzy Gillespie, ήξερε από μικρή ηλικία ότι θέλει να ασχοληθεί με την μουσική. Έχει χτίσει μία καριέρα στην μουσική που μετράει 16 χρόνια, με την πρώτη της απόπειρα, μία συμμετοχή στο τραγούδι Street Disciple του Nas. Αργότερα, το 2007, εκδόθηκε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο East Side Story, το οποίο έχει ένα R&B/soul ύφος, ενώ στα 3 επόμενα EPs, The Seven(2011), The Switch(2015) και Scenery(2019) ο ήχος άλλαξε και έγινε λίγο πιο indie pop και funky.


Μέσα από τα τραγούδια της, μένοντας 100% αληθινή, από όταν ξεκίνησε να γράφει ήθελε να μιλάει για τις ανησυχίες της και θέματα που την ενδιαφέρουν μέσα από αυτά.

Για παράδειγμα, με το Business Man (East Side Story), ένα soul/pop κομμάτι, απευθύνεται στους καπιταλιστές που ξοδεύουν τα χρήματά τους μόνο προς δικό τους όφελος, ενώ υπάρχουν άνθρωποι γύρω τους που καθημερινά λιμοκτονούν.


Με το Animals(The Switch) βρίσκει τη δύναμη να αντισταθεί στα "ζώα", όπου ζώα οι άνθρωποι που θέλουν να "ποδοπατούν" τους άλλους για να πετύχουν αυτό που θέλουν και τους βλέπουν σαν "θηράματα". Χαίρομαι που μιλάει ανοιχτά και για συναισθηματικά, ρομαντικά encounters και σχέσεις, όπως στο Teach You(Scenery), ή στο υπέροχο Forgiveness(Scenery), μία μπαλάντα που μιλάει για αυτή την φάση που περνάς όταν είσαι ερωτευμένος και δεν ελέγχεις τι κάνεις και πώς λειτουργείς απέναντι στον άλλο, δεν έχουν λογική τα συναισθήματά σου.


Αχ, sappy and I love it!




Pip Millett



© 2020 +FOURS Records


Την άκουσα πρώτη φορά σε ένα binge-watching(ή μάλλον binge-listening) με βίντεο από τη σελίδα του COLORS στο YouTube, σε μια πολύ συναισθηματική εκτέλεση του Make Me Cry, ένα τραγούδι που έγραψε για την κατάθλιψη και την δύσκολη κατάσταση που πέρασε αφού έχασε τον πατέρα της.


Έχει μουσικές επιρροές από Joni Mitchell, Bob Marley και Lauryn Hill, και ο ήχος της θυμίζει πολύ την μουσική της τελευταίας. Κρατώντας την ρετρό αίσθηση που έχει η R&B των 90's, προσθέτει μοντέρνα pop και soul στοιχεία, και το αποτέλεσμα είναι μια neo-soul ακουστική, όπως έχει πει και η ίδια. Τον Απρίλιο που μας πέρασε, κυκλοφόρησε το τελευταίο της EP με τίτλο Lost In June. Είναι ένα εγκάρδιο και προσωπικό άλμπουμ μέσα από το οποίο, με απόλυτη ειλικρίνεια, μιλάει για την οικογένειά της, τη σχέση της με την γιαγιά της, την June, και πόσο πολύ την αγαπάει, και την καρδιακή της φίλη Ava, με ένα τραγούδι που θίγει την σχέση τους και πώς η αγάπη που τρέφει η μία για την άλλη μπορεί να βοηθήσει στην εξάλειψη της ντροπής που υπάρχει γύρω από μια ψυχική διαταραχή.



Jorja Smith



© 2018 Rashid Babiker


Με καταγωγή απο την Τζαμάικα και την Αφρική, από την αρχή της καριέρας της υποστηρίζει τη μαύρη κοινότητα μέσω της μουσικής της. Στις 30 Ιουλίου κυκλοφόρησε το τελευταίο της single By Any Means, ένα υπέροχο κομμάτι που φωνάζει για τη δικαιοσύνη που πρέπει να αποδοθεί για τα θύματα της φυλετικής αδικίας, και συνοδεύεται από ένα πολύ όμορφο μουσικό βίντεο, αφήνοντάς μας να κλέψουμε μια μικρή ματιά στις ζωές των Μαύρων κατοίκων του Λονδίνου.


Δείτε (παρακαλώ πάρα πολύ!) το βίντεο εδώ:


Η προσπάθειά της να παλέψει την λευκή υπεροχή δεν σταματάει εδώ, καθώς και σε παλιότερα singles δεν έχει φοβηθεί να μιλήσει για την ωμή πραγματικότητα της κατάστασης στο δρόμο, εκεί που ο αστυνομικός νομίζει ότι ο δρόμος του ανήκει. Για παράδειγμα, με το grime κομμάτι Blue Lights, το single που συμπεριέλαβε στο ντεμπούτο-άλμπουμ της, Lost & Found(2018), μιλάει για την αστυνομική βία κατά των Μαύρων νεαρών ανδρών, που υπό ειρηνικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να φοβούνται τους αστυνομικούς, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, γιατί έχουν μεγαλώσει να ζουν με αυτό τον φόβο κάθε φορά που βλέπουν τα "μπλε φώτα" των περιπολικών.


Αν έπρεπε να κατηγοριοποιήσω το είδος της μουσικής της, θα έλεγα πώς είναι στην ομπρέλα του R&B, με grime στοιχεία, αν και μερικά τραγούδια της μου θυμίζουν κάτι από 80's, κάτι από soul, όπως το Something In The Way, από το EP Project 11(2016), μια συναισθηματική μπαλάντα που ξεδιπλώνει όλες τις πτυχές του -μερικές φορές αφελή- έρωτα σε μικρή ηλικία και την απογοήτευση που μπορεί να ακολουθήσει μετά τον ενθουσιασμό.




  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png