• Ρία Παππά

10 χρόνια One Direction


© Olga Roussou


Συμμαζεύω αυτό το άρθρο μια μέρα πριν την δέκατη επέτειο του συγκροτήματος. Την ώρα που μόλις ανέβασαν ένα πολλά υποσχόμενο tweet, το οποίο έκανε πάλι ολόκληρο το διαδίκτυο να αποτρελαθεί. Η αγάπη για αυτά τα αγόρια και η κοινότητα που έχουν δημιουργήσει, είναι δυο πράγματα που δεν θα πάψουν να υπάρχουν.

Όταν είπα πως γράφω αυτό το άρθρο — για να θυμηθώ τις ένδοξες εποχές που η εφηβική μου ζωή περιστρεφόταν γύρω απο το σχολείο και ένα βρετανό-ιρλανδικό boyband, οι αντιδράσεις ήταν έτσι ακριβώς όπως τις περίμενα. Ενθουσιώδεις και γεμάτες αγάπη, όμορφες και γλυκόπικρες αναμνήσεις. Με έκανε να τις πάω μια βόλτα, σε ένα σημείο της ζωής μου, που θα μείνει για πάντα χαραγμένο μέσα μου ( ναι, και τι που ακούγεται μελό;). Προκαταβολικά, όλοι όσοι μου στείλατε για να μοιραστείτε λίγα λόγια μαζί μου, σας ευχαριστώ.

Επειδή in media res, ξέρει μόνο ο Όμηρος να ξεκινάει και επειδή εγώ έχω την τάση να πολυλογώ, a trip down to memory lane, δεν σκότωσε ποτέ κανέναν. Σ’αυτό το άρθρο, θα ήθελα να «γιορτάσω» μια μπάντα, που πέρα των επικρίσεων από δήθεν ψαγμένους, μέτρησε μεγάλη επιτυχία σε ένα πολύ μικρό διάστημα. Επιτυχία που μόνο οι Beatles γνώρισαν με τέτοια ταχύτητα, μια επιτυχία που κατάφερε να εδραιώσει πέντε παιδιά από τις εργατικές τάξεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας στο μουσικό στερέωμα.

Ο λόγος για τους One Direction —σύντομα και για εμάς, τις παλιές καραβάνες, 1D. Οι One Direction, μάλλον είχαν άστρο, γιατί ήταν μια μπάντα που βρέθηκε από το πουθενά μαζί, αφού τα μέλη μετά απο την απόρριψη στις audition του X-Factor του Ηνωμένου Βασιλείου το 2010, είδαν την τύχη τους να αλλάζει όταν η παραγωγή τους γύρισε πίσω, φτιάχνοντας την μπάντα. Τα (αρχικά) μέλη είναι ( ή ήταν) ο Louis Tomlinson, o Zayn Malik, o Harry Styles, o Liam Payne και ο Niall Horan. Από τα πρώτα live, το βρετανικό κοινό είχε «βρει» φλέβα. Οι One Direction, με τα video diaries που ανέβαζαν κάθε βδομάδα, γινόντουσαν ακόμα πιο προσιτοί, με αποτέλεσμα ο κόσμος και οι φανς να αυξάνονται με ιλλιγιώδη ταχύτητα, ακόμα και έξω από την Αγγλία.


Σίγουρα ήταν το κάτι το διαφορετικό, δεν χόρευαν, μεταξύ τους φαινόντουσαν εντελώς αταίριαστοι, μα κάπως κάτι πήγε σώστα και δημιούργησαν μια δυναμική που η μουσική βιομηχανία είχε καιρό να δεί από boyband. Οι μέρες που oι Backstreet Boys και οι NSYNC, μεσουρανούσαν είχαν περάσει για τα καλά, όμως οι One Direction εμφανίστηκαν την κατάλληλη στιγμή και διασφάλισαν μια θέση, που έψαχνε το σωστό «μηχανισμό» ώστε να ξανα-γεμήσει.

Δεν κέρδισαν το show, αλλά ως σημέρα είναι το μόνο export της συγκεκριμένης παραγωγής, που ο κόσμος θυμάται και ακόμα και αν δεν το παρακολουθούσε, ήξερε γι’αυτό. Το πρώτο album ήταν γεγονός, το “Up All Night” κυκλοφόρησε στις 18 Νοέμβρη του 2011 και αυτό που θα επακολουθούσε για αυτά τα παιδιά, που με το ζόρι το καθένα έφτανε τα 20 έτη ζωής, ήταν ένα τρελό όνειρο. To momentum του άλμπουμ στην Αμερική άρχισε να ανεβαίνει ολο και πιο πολύ, με αποτέλεσμα οι One Direction να εισχωρούν στην πολύ δύσκολη αγόρα των Ηνωμένων Πολιτείων και με απόλυτη επιτυχία να κατακτούν θέσεις στα Billboard, που για άλλους ακόμα και μετά από χρόνια καριέρας, είναι ακατόρθωτο.



Για να μιλήσουμε με αριθμούς, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους είχαν 29 Hot 100 τραγούδια ( το chart των single) και από τα πέντε άλμπουμ τους τα τέσσερα κατέκτησαν την πρώτη θέση του Billboard Hot 200. Στην Βρετανία τα άλμπουμ τους κατάφεραν να βρίσκονται για 284 βδομάδες στο Top 75 και τα single τους για 329 εβδομάδες. Μέσα στα πρώτα τρία χρόνια ζωής του συγκροτήματος βρέθηκαν να έχουν 61 νούμερο ένα παγκοσμίως, να σκοράρουν πωλήσεις πάνω των 36 εκατομμυρίων και να πωλούν πάνω απο 11 εκατομμύρια αντύτυπα άλμπουμ και να έχουν ένα rockumentary που πούλησε πολλά εισητήρια στο box office. Τα βραβεία κι αυτά δεν άργησαν να έρθουν, Brits και VMA, όπως και τα εξώφυλλα σε σημαντικά περιοδικά —GQ, Rolling Stone.




To “What Makes You Beautiful” έγινε το σήμα κατατεθέν τους και σίγουρα το τραγούδι που τους έδεσε για τα καλά.





Τα μικρά θέατρα έγιναν αρένες και οι αρένες έγιναν ιστορικά στάδια, όπως το Wembley στο Λονδίνο, το Croke Park στο Δουβλίνο, το Rose Bowl στο Λος Άντζελες, το San Siro στο Μιλάνο, το Vicente Calderon στη Μαδρίτη και φυσικά το Madison Square Garden ( του οποίου τα εισητήρια έγιναν sold out μέσα σε λίγα λεπτά) στην Νέα Υόρκη. Το κοινό δεν παρέμενε μόνο σε εφήβους, έφτανε μέχρι τον Martin Scorsese ( ναι, καλά διαβάσατε) και το SNL.


Το fanbase ξεκίνησε να μεγαλώνει, το τουίτερ είχε πάρει φωτιά και το tumblr από ένα obscure μέσο, έγινε ο νούμερο ένα τρόπος επικοινωνίας των φαν. Οι One Direction, δεν άλλαξαν απλά τη μουσική σκηνή των 10s αλλά μπορεί κάποιος να πει πως μετέτρεψαν ολοκληρωτικά το landscape των Social Media.

Η «τρέλα» δεν άργησε να έρθει και στην Ελλάδα — και κάπου εκεί (ναι καλά περιμένετε) μπαίνω και εγώ στην ιστορία. Κάπου στα 14-15, παιδί της Γ’ γυμνασίου, ακούω ένα από τα single τους, το πολυαγαπημένο μου One Thing, του οποίου το βίντεο είναι γυρισμένο στα σημαντικότερα σημεία του Λονδίνου. Έτσι μέσα μου έχτισα μια υπέρμετρη αγάπη.


Πολλές φορές μέσα στο άρθρο, μπορεί να ακουστώ υπερβολική, αλλά τα χρόνια εκείνα δεν μπορούν, από μόνο να περιγράφονται με υπερβολή. Το οτιδήποτε άλλο θα ήταν προσβολή ( τώρα γελάστε!).

Τα γκρούπ δεν άργησαν να χτίζονται και οι Έλληνες φανς ξεκίνησαν να φτιάχνουν μια πολύ όμορφη κοινότητα, μέσα από την οποία γεννήθηκαν πανέμορφες φιλίες. Όσους και να ρώτησα, αυτό ήταν το πρώτο που μου είπαν. Παρά τις διαφορές μας, που είναι υπέροχο να υπάρχουν, η αγάπη που τρέφεις για ένα συγκρότημα ή έναν καλλιτέχνη μπορεί να σε φέρει πολύ κοντά με κάποιον, να σε κάνει να νιώθεις οτι ανήκεις κάπου. Για κάποια παιδιά η αγάπη για το συγκεκριμένο συγκρότημα, δεν ήταν απλά θέμα καλοπέρασης, ήταν και επιβίωσης, από μια πολύ σκληρή πραγματικότητα που μπορεί να ζούσαν. Ένα συγκρότημα σε έφερνε κόντα σε ανθρώπους που ξαφνικά έπαιρναν σημαντική μορφή στη ζωή σου.

Τουλάχιστον αυτό για εμένα, συνέβη. Είμαι πλέον 23 και τώρα που βαίνω το δρόμο του ενήλικα, με μεγάλη ψυχραιμία, μπορώ να πω πως είμαι πολύ ευγνώμων για το συγκεκριμένο συγκρότημα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους με τους οποίους έχω περάσει σημαντικές στιγμές της ζωής μου και έχω αγκαλιάσει με δύναμη όταν τους έχω πετύχει στο δρόμο. Έχω κάνει φιλίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από εκτίμηση και σεβασμό. Ακόμα και οι φιλίες που ήδη είχα, έγιναν πιο δυνατές, μέσα απ΄όλο αυτό. Κάπου εδώ θέλω να ονοματίσω την παιδική μου φίλη τη Δήμητρα, με την οποία πριν 6 χρόνια, επισκεφθήκαμε τη Μαδρίτη μόνο και μόνο για να δούμε τους One Direction. Παρά τις Πανελλήνιες που ερχόντουσαν το επόμενο καλοκαίρι και την «Αλληγορία του Σπηλαίου» του Πλάτωνα που έβρισκε χώρο να συμβιώνει μαζί με την ατέρμονη «μούρλα» μας για το συγκρότημα.

Με την Δήμητρα έχω κλάψει όταν ο Zayn στις 25 Μαρτίου του 2015, αποφάσισε να αφήσει το συγκρότημα, εκεί που τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν, και οι 1D να κάνουν τα τελευταία τους βήματα ως μπάντα. Με την Δήμητρα έχω κάνει ένα ταξίδι ζωής, που όσα χρόνια περάσουν θα το θυμάμαι για πάντα. Διότι ήταν γλυκό, αθώο, τρελό και γεμάτο αγάπη.

Οι φιλίες ζωής που είδα να γεννιούνται μπροστά μου, ήταν ατελείωτες. Θυμάμαι στα meet up και τα flashmob που κάναμε τα καλοκαίρια του 2012-2013, παιδιά ερχόντουσαν από κάθε άκρη της Ελλάδας για να συναντήσουν τους φίλους τους στην Αθήνα. Για μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο. Και κλάμα, πολύ κλάμα ( ίσως να συγκινούμαι και τώρα που το γράφω) ( όταν γράφω ίσως, είναι σίγουρο δηλαδή).

Ανιδιοτελείς φιλίες, ειλικρινείς και απονήρευτες. Όπως αυτήν που έκανα εγώ με την Στεφανία. Πλέον μια από τις καλύτερες μου φίλες. Την Στεφανία, η οποία πέρυσι χωρίς καν να το διπλοσκεφτεί ήρθε για λιγότερο από δυο μέρες, να γιορτάσει τα γενέθλια μου. Την Στεφανία που σε λίγο καιρό θα την έχω μαζί μου, σ'ένα πολύ σημαντικό βήμα της ζωής μου, μακριά από το σπίτι μου την Αθήνα.

Τα παιδιά μεγάλωσαν και τον Νοέμβρη του 2015, μήνες μετά από την αποχώρηση του Zayn Malik, κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους άλμπουμ, σαν τετράδα πλέον — το “Made In The A.M.” Σύμφωνα με το Rolling Stone και άρθρο που ανέβηκε πριν λίγες μέρες, το τελευταίο άλμπουμ των One Direction, αν και το μόνο που δεν έκανε ντεμπούτο στο νούμερο ένα, ήταν και το καλύτερο. Όχι επειδή έλειπε o Zayn, ο οποίος ήταν και θα παραμείνει ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς της εποχής μας, αλλά επειδή στερέωσε για τα καλά την αγάπη της μπάντας για τους φανς, δημιουργώντας μια σχέση η οποία σε λίγα χρόνια θα διδάσκεται ως φαινόμενο του 21ου αιώνα. Το βλέπουμε με τραγούδια όπως το “History,” το οποίο είναι το love letter της μπάντας προς εμάς.

Μαζί με τα παιδιά μεγαλώσαμε και εμείς, κάποιες μανούλες πλέον, επιστήμονες και επαγγελματίες. Που παρά τις αλλαγές που φυσιολογικά επιφέρει η ζωή, παραμείναμε σταθέροι στο ραντεβού της 23ης Ιουλίου. Δεν μας ένοιαξε ποτέ, που για κάποιους ήμασταν «εμμονικές» και «ορμονικές», σχολιασμοί και επίθετα τα οποία δείχνουν τον απέραντο μισογυνισμό, που βρίσκει τον τρόπο να υπάρχει ακόμα και σε κάτι τόσο άκακο, όσο είναι το να καλλιεργήσε από όλο το πολιτιστικό και πολύπολιτισμικό «αλισβερίσι» που σου προσφέρει μια τέτοια εμπειρία.

Πολλοί από εμάς λόγω του συγκροτήματος, μάθαμε να συνυπάρχουμε με ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς, να σεβόμαστε τα ήθη τους και να αφουγκραζόμαστε τα έθιμα τους και το πως κολλάει πάνω σ’αυτόν τον πολύχρωμο καμβά, το να ακούς την μουσική των One Direction.

Μάθαμε να είμαστε κοινωνικά ενήμεροι, να μαζευόμαστε και να κατορθώνουμε σημαντικά πράγματα — μια αλήθεια που υπογραμμίζεται μέχρι και σήμερα από fanbases όπως των BTS, που τον περασμένο Μάιο μάζεψαν πάνω απο 1 εκατομμύριο δολλάρια, μέσα σε λίγες ώρες, υπέρ του Black Lives Matter.

Πλεόν solo και οι πέντε, απολαμβάνουν μεγάλη επιτυχία. Ο καθένας μετράει από τουλάχιστον ένα προσωπικό ντεμπούτο και ανωδικές πορείες που λίγοι έχουν. Ειδικότερα ο Harry Styles, που μέρα με την μέρα γίνεται ακόμα και πιο αναγνωρίσιμος. Στις προσωπικές ζωές τους απολαμβάνουν την ίδια ευτυχία, αφου ο Liam και ο Louis είναι υπέροχοι πατέρες σε δυο αγοράκια και ο Zayn περιμένει το πρώτο του παιδί, με το πασίγνωστο μοντέλο Gigi Hadid.


Δεν ήμουν εμμονική, μάλιστα έζησα μια πολύ κανονική εφηβεία, όπως όλες. Γεμάτη από συναισθήματα. Εύχομαι όλοι να ζήσουν τέτοιες γλυκές στιγμές, ακόμα και αυτές που προέρχονται απο την αγάπη που έχεις για ένα συγκρότημα. Εγώ, τουλάχιστον δεν θα άλλαζα το παραμικρό.


NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools
podcasts.png