• Χριστίνα Ραβάνη

Ο γλάρος Ιωανάθαν Λίβινγκστον


Διαβάσατε ποτέ ένα μυθιστόρημα που δεν ήταν από τα παγκοσμίως αναγνωρισμένα λογοτεχνικά βιβλία και σας εξίταρε τόσο σε βαθμό που ταυτίσατε τον εαυτό σας με τον ήρωα και ας ήταν απλά ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας ή πιο απλά ένας γλάρος;

Ας το πάρουμε από την αρχή, δύο χρόνια πριν μια πολύ καλή μου φίλη μου είχε κάνει δώρο για τα γενέθλιά μου το βιβλίο που μιλάει για έναν γλάρο, ο οποίος διέφερε από το υπόλοιπο σμήνος, καθώς είχε την ανάγκη να ξεπεράσει τον εαυτό του. Ένιωθε ότι δεν ήταν ίδιος με τους άλλους και δεν μπορούσε να αρκεστεί στην καθημερινότητα ενός γλάρου, να κάθεται στην ακτή την νύχτα, να ψαρεύει κοντά στις ψαρόβαρκες και προπαντός να μην πετάει τόσο ψηλά σαν ένα γεράκι. Η αγωνιώδη ώθηση για μάθηση τον έβαζε πολλές φορές να ξεπερνάει τον εαυτό του καταλήγοντας πάντα να αποτυγχάνει έως ότου να τα παρατάει και να ξανά ξεκινάει από την αρχή. Ένα πρωί και παρά τις συνεχείς αποτυχίες του πετώντας για ακόμη μια φορά κατόρθωσε να κάνει το ακατόρθωτο για έναν γλάρο, να πετάξει με διακόσια δεκατέσσερα μίλια την ώρα, μια στιγμή που του άλλαξε όλες τις αποφάσεις παρακινώντας τον να δοκιμάζει νέους τρόπους να πετάει. Το σμήνος αποδοκιμάζοντάς τον αποφάνθηκε τον διωγμό του και ο Ιωανάθαν πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μόνος του πικραμένος που δεν κατάφερε να αφυπνίσει του υπόλοιπο είδος. Κατόπιν, βρέθηκε να γίνεται μέλος μια οικογένειας που ακολουθούσαν τον ίδιο τρόπο ζωής…εκεί έμεινε για χρόνια παίρνοντας εφόδια και νιώθοντας πλέον να ταιριάζει σε μια ομάδα. Ώσπου έμαθε την έννοια της αγάπης και της ευγένειας παίρνοντας ως ανταμοιβή την υπεροχή.

Στο βιβλίο αυτό υπερισχύει η αλληγορία, καθώς δεν εξιστορεί απλά ένα παραμύθι αλλά ταυτίζει την μοναδικότητα κάθε ανθρώπου με την μοναδικότητα αυτού του γλάρου. Ξεχωρίζει μέσα από το σμήνος βρίσκοντας το δικό του μονοπάτι της ζωής και ανακαλύπτοντας έναν κόσμο που δύσκολα τον κατακτάς αν δεν υποβάλλεις σώμα και ψυχή.

Τα μονοπάτια της ζωής είναι πολλά, το θέμα είναι στο αν οι επιλογές μας είναι τόσο δυνατές ώστε να ανατρέψουν την καθημερινότητά μας και να μας βγάλουν από τις συνήθειες που έχουμε μάθει από μωρά να χαρακτηρίζουμε ως στοιχεία που θα μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε. Αν ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, ξεπεράσουμε τα στερεότυπα και πιστέψουμε στην ανωτερότητα του πνεύματος είμαστε ικανοί να πετύχουμε ότι τρελό έχουμε φανταστεί. Αυτό μας μαθαίνει και αυτό το βιβλίο, με μια απλή ιστορία ενός γλάρου που απλά ήθελε να πετάξει πάνω από το προκαθορισμένο όριο.

Και θα κλείσω με την αγαπημένη μου φράση, η οποία κατάφερε να με αφυπνίσει και παράλληλα να με κινητοποιήσει να βάλω τα θεμέλια για να αρχίσω να εκπληρώνω τα όνειρά μου… «Για να πετάξεις τόσο γρήγορα όσο η σκέψη, οπουδήποτε δηλαδή πρέπει να αρχίσεις με τη γνώση ότι έχεις ήδη φτάσει…», το μυστικό δηλαδή σύμφωνα με το βιβλίο είναι «να πάψει ο Ιωανάθαν να θεωρεί τον εαυτό του παγιδευμένο μέσα σ’ ένα περιορισμένο σώμα που είχε άνοιγμα φτερών περίπου ένα μέτρο και επιδόσεις, οι οποίες μπορούσαν να αποτυπωθούν σε ένα διάγραμμα. Το μυστικό ήταν κρυμμένο στην επίγνωση ότι η αληθινή του φύση ζούσε τόσο τέλεια όσο ένας άγραφος αριθμός, παντού ταυτόχρονα, πέρα από χρόνο και χώρο».

  • Facebook
  • Instagram
  • output-onlinepngtools

NEWSLETTER

Have you unplugged recently?

διαφημιστείτε

ταυτότητα

επικοινωνία

podcasts.png